İşlenememiş ama kurulmuş bir evren
*spoiler*
Leziz kadavralar kendi içinde kurduğu evreni ilgi çekici ve tutarlı bulduğum bir kitap oldu. Marcos hikayenin çoğunda duyguları gayet tutarlı ve yaşadığı olaylara dayanan bir karakter. Babasını hatırladığı zamanlar ve kendi kendine düşündüğü kısımlar karakterin içinde bulunduğu duruma karşı olan bakış açısını kavramamız açısından gayet iyi işlenmiş bence. Ne var ki bunların hepsi kitabın sonunda ters köşe yapalım denip hiç yaşanmamış gibi çöpe atılmış. Marcos bu son kısımda önemsediği tek şeyin dişiden doğacak çocuk olduğunu gösteriyor. Yani bundan önce yaptığı dişiye isim koymak, onunla yaşamak, ona şarkı söylemek gibi hamilelikten önce kurmaya başladığı bağların aslında boşa olduğunu, onlarca sayfayı okumasakta aynı kapıya çıkacağımızı anlıyoruz. Hikaye sanki baştan sona Jazmin ve Marcos arasında duygusal bir son planlanarak yazılmış ama editörün elinden geçerken "yeterince çarpıcı değil" denip şu anki son alelacele yamanıp baskıya gönderilmiş gibi bir havası var. Öyle ki kitap boyunca işlenenleri bir tarafa bırakalım, son 10-20 sayfa içinde bile sonla taban tabana uyuşmayan kısımlar var. Bunlara kız kardeşinin evinde gördüğü dişiyi ve devrilen kamyonun yanında gördüğü çocuğu örnek verebiliriz. Marcos bunlara karşı kimsenin duymadığı acıma duygusunu duyuyor öyle ki kız kardeşinin babasına karşı yapmadığı onca şey değil de bu dişiyi alması sabrını taşıran şey oluyor. Onca sayfayı okuyup karakterle bir olduktan, düşündüğünüz şeyin aynısını onun da düşündüğünü gördükten sonra şöyle sacma sapan bir bicimde kitap boyunca et bile yemeyen karakterin sarılıp uyuduğu kadını öldürüp "yan baktı" minvalinde açıklama yapması 9/10 luk bir kitabı gözümde 6/10 seviyesine kadar düşürdü. Geri dönüp baktığımda kitabın sonuna nefret kusma seansı gibi bir yazı olmuş ama okuyan arkadaşlar beni anlar diye düşünüyorum. Eğer okumadıysanız çerezlik bir kitap olarak aradan çıkartılabilir.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.