“Beni unutacak kadar ayrı kalmayalım…”
Beni Unutma
Ah Masal’ım…
Tam “artık mutlu olacağım” dediğin anda geçmişinin karanlığı gelip yine seni buldu…
İnsan bazen en güzel gününde bile içinde taşıdığı acılardan kaçamıyor gerçekten.
Bu kitap bana şunu hissettirdi; bazı yaralar kapanıyor sanıyoruz ama tam huzuru bulduğumuz anda yeniden kanıyor.
Masal’ın yaşadığı korkular, geçmişin peşini bırakmayan gölgesi insanın içine oturuyor resmen.
Ama Kerem…
O öylece çekip gidenlerden değildi işte.
Sevdiği kadının en zor anında bile aşkına sahip çıktı.
Masal dağıldıkça toparlamaya çalışan, sevgisini susmadan değil vazgeçmeden gösteren taraftı.
Kitabın en sevdiğim yanı da buydu sanırım; aşkı sadece güzel anlarla değil, en karanlık zamanda bile yanında kalabilmekle anlatması…
Çünkü bazen sevmek; birinin geçmişine, korkularına ve kırılmış yanlarına rağmen “buradayım” diyebilmek oluyor.
Okurken sadece bir aşk hikâyesi okumadım ben…
Geçmişiyle savaşırken sevilmeye çalışan iki yaralı insan gördüm.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.