İlk bakışta olay örgüsü çok basit görünüyor: İki arkadaş nehir yolculuğu yapıyor, ıssız bir adada kamp kuruyor ve doğada açıklayamadıkları bir şeyin varlığını hissetmeye başlıyorlar. Ama Blackwood’un yaptığı şey klasik “canavar korkusu” değil; görünmeyen, adı konulamayan, insan aklının kavrayamayacağı bir varlığın baskısını hissettirmek.
Kitabın en güçlü yanı atmosferi. Özellikle söğüt ağaçlarının rüzgârla birlikte canlıymış gibi anlatılması inanılmaz başarılı. Doğa burada sadece dekor değil; neredeyse bilinçli bir güç gibi davranıyor. Okurken sürekli “bir şey olacak” hissim vardı. Kitap korkutmaktan çok huzursuz ediyor. Bende o huzursuzluğu fazlasıyla hissettim.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.