Karanlıktan Şafağa1000Kitap
Not: Bu inceleme, Fırtına İmparatorluğu ve Şafak Kulesi için yaptığım tandem okumanın ortak yorumudur. Spoiler içerir.
Cam Şato serisine kaldığımız yerden devam ediyoruz. Fırtına İmparatorluğu ve Şafak Kulesi arasında tandem okuma yaptım ve ilk defa böyle bir okuma deneyimi yaşadığım için benim için ayrı bir heyecanı vardı. İki kitaba başlamadan önce 1400 sayfalık toplam hacim gözümü korkutmadı desem yalan olur. “Bu kadar sayfayı gerçekten keyif alarak okuyabilecek miyim?” diye düşündüm. Çünkü seride beni çok etkileyen kitaplar olduğu kadar okurken zorlandığım, bitsin diye sayfa çevirdiğim kitaplar da olmuştu. Bu yüzden biraz tedirgin başladım ama iki kitap da beni şaşırtmayı başardı.
Yorumuma önce Fırtına İmparatorluğu ile başlamak istiyorum çünkü onu ilk bitirdim ve duygularım hâlâ çok taze. Kitap boyunca Aelin beni gerçekten çok zorladı. Normalde sevdiğim bir karakter olmasına rağmen bu kitapta onu fazlasıyla itici, ukala ve her şeyi bilen bir tavırda yazılmış hissettim. Son düzlük olmasa “Bu nasıl kraliçe olacak?” diye düşünmeden edemedim. Elbette Aelin’in perde arkasında planlar çevirdiği belliydi ama yazar gizem yaratmaya çalışırken beni karakterden uzaklaştırmış gibi hissettirdi. Bu yüzden kitapta en az okumak istediğim bölümler Aelin ve Rowan sahneleriydi.
Buna karşılık Elide ve Lorcan ikilisi kitabın benim için parlayan tarafıydı. Onların sahnelerini okurken sürekli heyecanlandım, gülümsedim. Elide zaten Manon’u bana sevdiren karakterdi, şimdi aynı şeyi Lorcan için de yaptı. Yanında kim olursa olsun yumuşatmayı başarıyor. Ardından Manon ve Dorian… Bu ikili kitabın en etkileyici çiftlerinden biriydi. Aralarındaki gerilim, çekim ve enerji inanılmaz güçlüydü. Dorian’ın her fırsatta Manon’un yanında bitmesi beni hem güldürdü hem de çok keyif verdi. Lysandra ve Aedion ise daha az yer almasına rağmen keşke daha fazla okusaydım dediğim çiftlerden oldu. Finalle birlikte ilişkilerinin nasıl ilerleyeceğini ayrıca merak ediyorum.
Aelin ve Rowan tarafında ise bir türlü aynı bağı kuramadım. Bunun Rowan’dan kaynaklandığını düşünmüyorum; daha çok Aelin’in bu kitap boyunca fazla “kraliçe havasında” yazılmış olması beni zorladı. Özellikle üstten konuşmaları ve tavırları gözüme çok battı. Ama son sahnelerde… işte orada gerçekten “kraliçe” gibi hissettirdi. Özellikle On Üçler’in gelişi, müttefiklerin bir bir ortaya çıkması ve Lysandra’nın Aelin’e dönüşmesi gerçekten tüylerimi diken diken etti. Yazar yine finalde bütün duyguları topladı.
Manon ise bu kitapla birlikte seride en sevdiğim karakterlerden biri hâline geldi. Soyuna dair öğrendikleri, büyükanneye karşı duruşu, Dorian’ı kurtarması… Her anlamda çok güçlü bir karakter gelişimi gösterdi. Elide zaten başlı başına çok iyi yazılmış bir karakter. Lorcan’ın onun yanında değişimini görmek de ayrıca çok keyifliydi.
Şafak Kulesi İncelemesi
Bir yandan Şafak Kulesi benim için çok daha keyifli bir okuma oldu. Chaol’u zaten seviyordum ama önceki kitaplarda yazar karakteri benden uzaklaştırmıştı. Bu kitapla birlikte Chaol benim gözümde yeniden eski yerine döndü. Yrene ise Suikastçinin Hançerinden beri aklımda kalan karakterlerden biriydi ve onu burada tekrar görmek çok güzeldi. Chaol ile arasındaki bağ çok doğal ve çok güçlü yazılmıştı. Tandem okurken sürekli onların bölümlerine daha hızlı geçmek istediğimi fark ettim.
Chaol’un iyileşme süreci çok güzel işlenmişti. Fiziksel iyileşmeyle birlikte içsel dönüşümünü de adım adım okumak tatmin ediciydi. Yrene de bu süreçte sadece Chaol’u değil kendi yaralarını da iyileştirdi. Nesryn tarafı da oldukça güçlüydü. Sartaq ile olan uyumlarını çok sevdim. Nesryn’in onun yanında kendini ait hissetmesi çok güzel aktarılmıştı. Birlikte yaşadıkları yolculuk da kitabın temposunu sürekli canlı tuttu.
İki kitapta da çiftlerin dinamiğini çok sevdim. Bu yüzden sayfaları hızlıca geçmek yerine yavaş yavaş, tadını çıkararak okumak istedim. Zaten serinin sonuna gelmişken acele etmenin bir anlamı yoktu. Geçen temmuz başladığım bu yolculuk artık sona yaklaşırken garip bir hüzün de hissettiriyor. Beklentim çok yüksekti ve her anlamda kusursuz bir seri olmadı belki ama beni güldüren, sinirlendiren, duygulandıran, yer yer ağlatan ve tüylerimi diken diken eden bir seri oldu. Şimdi final kitabına geçerken hem çok heyecanlıyım hem de bazı karakterlere veda edecek olma ihtimali beni fazlasıyla korkutuyor.
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.