Kitap, isminin verdiği ironiyle başlıyor. Adını kitabın son sayfalarında öğrendiğimiz ana karakterimiz, varoluşsal sıkıntılar yaşıyor ve yazar bunu her satırda hissettiriyor bize. Hayatın sıradanlığına ve beyhudeliğine katlanamayan otuz yaşındaki bir dağcının varoluşunun sınırlarını zorladığı bir kendini arayış hikayesi. Bir mesleği olan fakat asıl isteği bu olmayan, her günün birbirinin tekrarı olduğunu hisseden, nişanlı fakat gerçek sevginin anlamını bulamamış bir kişi var karşımızda. Kendini bulma çabasını, kimselerin tırmanışını tamamlayamadığı Nordgrat dağına tırmanmaya başlayarak kendi iç yolculuğuna çıkıyor. Max Frisch, kendi yaşamından da ipuçları barındıran bu ilk dönem eserinde, heba edilmiş bir hayatın tek sorumlusunun o hayatın sahibi olduğunu gösteriyor. Ne olursa olsun kişinin kendi varoluşu üzerinden hayata her an yeniden tutunabileceğini ve ancak kendi kendine ihtiyacı olduğunu ve yine kendine güvenebileceğini vurguluyor. Yazar, eserinde bizlere zaman zaman bir roman değil de felsefi bir deneme okuyormuş hissini yaşatıyor. Keyifli okumalar.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.