Birlikçi, benim için sadece serinin final kitabı değil, aynı zamanda altı kitap boyunca biriken bütün soruların cevap bulduğu bir veda kitabı oldu. Açıkçası kitaba başlarken aklımda romantizmden çok cevaplanmasını beklediğim onlarca soru vardı. Birlik gerçekten tamamen çökertilecek miydi? Gölge Adam'ın hikâyesi nasıl tamamlanacaktı? Lyla sonunda ailesine kavuşabilecek miydi? Ve bunca acının ardından bu karakterler gerçekten huzuru bulabilecek miydi?
Neyse ki kitap bu konuda beni hayal kırıklığına uğratmadı. Seri boyunca kafamı kurcalayan neredeyse tüm soruların cevabını alabildim. Hatta son sayfalara kadar yeni sırların ortaya çıkmaya devam etmesi beni sürekli okumaya itti. Kitabı elimden bırakmak istemedim diyebilirim.
RuNyx'in yazım tarzıyla aram her zaman çok güçlü olmadı. Bazen olayları dışarıdan anlatan bölümler yerine karakterlerin doğrudan kendi ağızlarından anlattıkları kısımları daha çok seviyorum. Bu kitapta da aynı şeyi hissettim. Ama iş karakterlere gelince durum değişiyor. Çünkü yazarın yarattığı karakterler gerçekten unutulacak gibi değil.
Bu kitapta en çok hoşuma giden şeylerden biri kızlarımızın yaşadıkları onca şeye rağmen güçlü kalabilmeleriydi. Hepsi farklı yaralar taşıyor ama hiçbirinin sadece yaşadığı travmalardan ibaret olmaması çok değerliydi. Erkek karakterlerin ise sevdikleri kadınlar için neleri göze alabildiğini okumak hem duygusal hem de etkileyiciydi.
Zephyr yine kitabın yıldızıydı benim gözümde. O kadar karanlık, acı ve travma dolu bir dünyanın içinde rengârenk kalabilmesi çok güzeldi. Özellikle insanlara taktığı isimler ve o enerjisi yüzümü sürekli gülümsetti. Alpha ve Zephyr ikilisi zaten seri boyunca favorilerim arasındaydı ve finalde onları tekrar okumak çok keyifliydi.
Dante ise benim için her zaman ayrı bir yerde olacak. Güçlü, koruyucu ve sevdiği insanlara karşı yumuşacık tarafını göstermesiyle serinin en sevdiğim erkek karakterlerinden biri oldu. Amara ve Dante'nin ailesinin büyüdüğünü görmek ise beni en mutlu eden detaylardan biriydi. Onca yaşanmışlıktan sonra huzuru hak etmişlerdi.
Tristan'ın gelişiminden ayrıca bahsetmem gerekiyor. İlk kitapta okuduğumuz Tristan ile finaldeki Tristan arasında dağlar kadar fark vardı. Serinin başında duvarlarını kimseye açmayan, karanlığının içinde kaybolmuş bir adamken finalde sevmenin ve ait olmanın ne demek olduğunu öğrenmiş birine dönüşmesini okumak çok güzeldi.
Tek üzüldüğüm nokta Morana'nın biraz geri planda kalması oldu. Serinin en zeki karakterlerinden biri olmasına rağmen final kitabında daha fazla ön planda olmasını isterdim. Sanki potansiyelinin tamamını göremedik gibi hissettim.
Kitabın en sevdiğim yanı ise bütün karakterleri bir arada görmek oldu. Altı kitap boyunca bağ kurduğumuz insanların sonunda aynı hikâyede buluşup mutlu olduklarını görmek insana garip bir huzur veriyor. Özellikle finaldeki epilog tam anlamıyla içimi ısıttı. Bu kadar acı, kayıp ve mücadeleden sonra mutlu bir son görmek çok iyi geldi.
Dark Verse evreni oldukça karanlık. İçerisinde çocuk kaçırma, kadın ticareti, istismar ve ağır travmalar gibi rahatsız edici unsurlar bulunuyor. Bu yüzden herkese rahatlıkla önerebileceğim bir seri değil. Ama karanlık mafya romantizmi sevenler için düşman aileler, intikam, takıntılı aşk, güçlü kadın karakterler ve derin karakter gelişimleriyle oldukça başarılı bir seri olduğunu düşünüyorum.
Eksikleri var mı? Evet. Ama internette gördüğüm bazı yorumların aksine benim için kötü bir final olmadı. Aksine sevdiğim karakterlere güzel bir veda etmemi sağlayan, beni hem duygulandıran hem de tatmin eden bir kapanış kitabı oldu. Son sayfayı kapattığımda içimde kalan his şu oldu: "Bunca şeyden sonra sonunda mutluluğu buldular." Ve sanırım ben de en çok bunun için okudum.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.