Ben Arminuta’ydım yani geri verilen. Konuştuğum dil başka bir dildi ve kime ait olduğumu bilmiyordum.. Kitaptaki bu kendini bir yere ait hissedememe duygusu okura da tüm yoğunluğuyla geçiyor.
“Gerçek olamayacak kadar güzel, sarp kayalıklarda bir avuç topraktan fışkıran çiçeğe benzeyen kardeşim. Direnmeyi ondan öğrendim. Birbirimize benzemesek de ikimizin de bu dünyada varoluş sebebimiz aynı. Birbirimize ömür boyu arka çıkmak.”
Arminuta hayata karşı direnmeyi kardeşinden öğreniyor. Birbirlerine benzemeseler de aralarında sımsıcak bir bağ var. Geri verilen kızın hikayesi insanın ait olduğu yeri ararken en gerçek sevgiyi bir kardeşin kalbinde bulabileceğini hüzünlü ama umut dolu bir bakışla anlatıyor.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.