Günlük mü Roman mı?
Bahçıvan ve Ölüm bende beklediğim etkiyi tam olarak yaratmadı. Kitabın merkezinde ölüm, yas ve insanın faniliği gibi evrensel temalar olsa da, anlatı zaman zaman bu temaların önüne geçen kişisel anılarla dolup taşıyor. Bir roman ya da edebi deneme okumaktan çok, yazarın özel defterine göz atıyormuş hissine kapıldım.
Elbette samimiyet kitabın güçlü yanlarından biri; ancak bazı bölümlerde yazarın kendi yaşamına dair ayrıntılar, okurun hikâyeyle kuracağı bağı güçlendirmek yerine zayıflatıyor. Anılar, düşünceler ve çağrışımlar arasında dolaşırken anlatı bütünlüğü yer yer kayboluyor. Bu nedenle kitap, kimi zaman edebi bir eser olmaktan çok kişisel bir günlük izlenimi veriyor.
Yine de kitabın belki de en beğenilen tarafı ölüm karşısındaki çaresizliği süssüz ve dürüst bir dille aktarabilmesi. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey olaylar değil, bir insanın kaybı anlamlandırmaya çalışırken tuttuğu uzun ve içten notlar oldu.Bir romandan çok kişisel bir anı kitabı gibi bakarsanız belki daha çok seversiniz.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.