Kötülük bazen çok düzgün taranmış saçlarla gelir.
William March’ın 
Kötü Tohum romanını okurken beni en çok etkileyen şey, kötülüğü alışıldık korku kalıplarından tamamen ayırabilmesi oldu. Rhoda’nın bağıran, taşkın ya da kontrolsüz biri olmaması; aksine sakin, düzenli ve neredeyse kusursuz görünmesi kitabı çok daha rahatsız edici hale getiriyor. Çünkü March burada kötülüğü çarpık bir maskeyle değil, gündelik hayatın içinden biri gibi sunuyor. Bence romanın asıl başarısı da burada yatıyor: İnsan, korkunun bazen en düzgün taranmış saçların ve en kibar cümlelerin arkasında saklanabileceğini fark ediyor. Özellikle Christine’in kendi çocuğundan korkmaya başlaması, kitabı sıradan bir psikolojik gerilim olmaktan çıkarıp çok daha derin bir yere taşıyor.
Romanın bir diğer güçlü tarafı ise sevgi, annelik ve ahlak arasındaki çatışmayı son derece sert bir şekilde işlemesi. Kitap boyunca beni en çok huzursuz eden şey cinayetlerin kendisi değil, Christine’in yaşadığı içsel parçalanma oldu. Çünkü burada bir anne yalnızca korkuyla değil, aynı zamanda suçluluk ve inkârla da mücadele ediyor. “Bir insan doğuştan kötü olabilir mi?” sorusu romanın merkezinde sürekli dolaşıyor ve March bunu cevabı kolay olmayan bir ahlaki kabusa dönüştürüyor. Günümüzde bu yaklaşım fazla kaderci bulunabilir ama bence kitabın etkileyici tarafı zaten bilimsel bir açıklama sunmaya çalışmaması; insan doğasının karanlık ihtimallerini cesurca kurcalaması.
Yine de kitabın tek zayıf bulduğum tarafı, bazı bölümlerin gereğinden fazla uzatılmış olmasıydı. Özellikle aynı gerilimin tekrar tekrar dolaştırıldığı yerlerde tempo zaman zaman düşüyor. Buna rağmen romanın yarattığı atmosfer ve psikolojik rahatsızlık hissi o kadar güçlü ki bu eksikliği büyük ölçüde unutturuyor. The Bad Seed bence yalnızca “kötü çocuk” hikâyesi değil; insanların kötülüğü ancak açıkça görünür olduğunda fark edebileceklerine dair inançlarını yıkan, oldukça karanlık ve zekice yazılmış bir roman.
Okur kalın...Alıntı
William March’ın Kötü Tohum romanını okurken beni en çok etkileyen şey, kötülüğü alışıldık korku kalıplarından tamamen ayırabilmesi oldu. Rhoda’nın bağıran, taşkın ya da kontrolsüz biri olmaması; aksine sakin, düzenli ve neredeyse kusursuz görünmesi kitabı çok daha rahatsız edici hale getiriyor. Çünkü March burada kötülüğü çarpık bir maskeyle değil, gündelik hayatın içinden biri gibi sunuyor. Bence romanın asıl başarısı da burada yatıyor: İnsan, korkunun bazen en düzgün taranmış saçların ve en kibar cümlelerin arkasında saklanabileceğini fark ediyor. Özellikle Christine’in kendi çocuğundan korkmaya başlaması, kitabı sıradan bir psikolojik gerilim olmaktan çıkarıp çok daha derin bir yere taşıyor.
Romanın bir diğer güçlü tarafı ise sevgi, annelik ve ahlak arasındaki çatışmayı son derece sert bir şekilde işlemesi. Kitap boyunca beni en çok huzursuz eden şey cinayetlerin kendisi değil, Christine’in yaşadığı içsel parçalanma oldu. Çünkü burada bir anne yalnızca korkuyla değil, aynı zamanda suçluluk ve inkârla da mücadele ediyor. “Bir insan doğuştan kötü olabilir mi?” sorusu romanın merkezinde sürekli dolaşıyor ve March bunu cevabı kolay olmayan bir ahlaki kabusa dönüştürüyor. Günümüzde bu yaklaşım fazla kaderci bulunabilir ama bence kitabın etkileyici tarafı zaten bilimsel bir açıklama sunmaya çalışmaması; insan doğasının karanlık ihtimallerini cesurca kurcalaması.
Yine de kitabın tek zayıf bulduğum tarafı, bazı bölümlerin gereğinden fazla uzatılmış olmasıydı. Özellikle aynı gerilimin tekrar tekrar dolaştırıldığı yerlerde tempo zaman zaman düşüyor. Buna rağmen romanın yarattığı atmosfer ve psikolojik rahatsızlık hissi o kadar güçlü ki bu eksikliği büyük ölçüde unutturuyor. The Bad Seed bence yalnızca “kötü çocuk” hikâyesi değil; insanların kötülüğü ancak açıkça görünür olduğunda fark edebileceklerine dair inançlarını yıkan, oldukça karanlık ve zekice yazılmış bir roman.
Okur kalın...·
164 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.