Algernon’a Çiçekler, bilginin ve kibrin insanı ne kadar yalnızlaştırabileceğini, buna karşın şefkat, sevgi ve içsel hisler yoksa en parlak zekanın bile aslında bomboş ve karanlık bir odadan ibaret olduğunu gösteren, her okuyuşta insanın içini sızlatan derin bir empati ve varoluş hikayesidir.