You are not alone
Yaralı insanlar, insanları yaralar. Hurt people, hurt people...
Yazarın ince bir oya gibi işlediği kurguyu, dilini ve anlatımını çok sevdim. Daha evvel İsveç edebiyatından bir eser okumamıştım. Açıkçası merak edip okumayabilirdim de arkadaşımın önerisi ile başladım. Ancak roman çok içimizden çok bizden geldi bana. Travmalar, yaralayan aile ilişkileri sanırım nereye gidersek gidelim aynı. Dili ya da dini yok acının, yalnızlığın... Çağdaş dünya edebiyatı çok okuduğum bir tür değildi. Genellikle klasiklere ya da bilgilendirici içeriklere yönelirim. Bu aralar hep çağdaş dünya edebiyatı okudum ve çok keyif aldım. Su gibi akıyor, bir çırpıda bitiveriyor kitaplar.
Anne babalar çocuklarına kaderlerini de aktarıyor bazen. Aynı şeyler farklı zaman dilimlerinde tekrar tekrar yaşanabiliyor. İncelemenin bundan sonrası kitapla ilgili bilgi verebilir henüz okumadıysanız yazıya devam etmeyin!!!
Yana ve Harriet parelel acılar yaşıyor bir nevi. Harriet kendi yarasını kızına miraz bırakıyor sanki benzer yerden onu da yaralayarak.
Sen yalnız değilsin, dediklerimiz bazen en yalnız bıraktıklarımız oluyor. Kendi acımızın içinde kaybolup yanımızdakine verdiğimiz acıya körleşiveriyoruz. "Biri gelip seni yıkıyor ama o birini de başka biri yıkmış. Domino taşları gibi*" Böylece kendi felaketimizden keyif almaya başlıyoruz. Kendi geçmişimize saplanıyoruz ve her şeyi ondan biliyoruz.
Romanın sonlarına doğru gerçekten heyecanlandım, ne olacak yazar tüm bunları nereye bağlayacak diye... Bir ara hiçbir şey olmadan bitecek sandım sonra öyle güzel bir yerden bağlandı ki bittiğine üzüldüm.
Bazen Harriet'a çok kızdım ama sonra hep anladım onu, kızamadım. Oscar gibi... Bir ara Yana göl evine gittiğinde oradaki yaşlı kadın ve kızının da hikayeye ekleneceğini düşündüm ancak bu olmadı.
Sonuç olarak etkileyici, benim kendimden çok şeyler bulduğum bir romandı diyebilirim.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.