Ayfer Tunç’un Taş-Kağıt-Makas kitabını yolculuklarda ve bekleme salonlarında okuduğum kısa ama yoğun bir okuma deneyimi olarak gördüm. Ancak öncesinde Suzan Defter’i okumuş olmam, bazı bölümlerin tekrar hissi yaratmasına neden oldu. Buna rağmen metnin parçalı ve bilinç akışına yakın yapısının bilinçli bir tercih olduğu hissediliyor. Kitap, klasik bir olay örgüsünden çok karakterlerin iç seslerine ve zihinsel kırılmalarına odaklanıyor. Bu yüzden ilk anda dağınık gibi görünse de, aslında kendi içinde kurduğu atmosferle etkileyici bir bütünlük taşıyor.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.