Zekeriya Çetin’in okurken hepimizin boğazını düğümleyen eseri 'Kimsesizler Coğrafyası'nı sizinle paylaşırken fotoğrafları bilerek hem o soğuk, sert betonun önünde hem de o canlı güllerin içinde çektim; çünkü o çıplak beton, kitabın tam merkezinde yer alan 6 Şubat depreminin enkazını, yüzleştiğimiz o acımasız gerçeği ve çaresizliği hissettirirken, çiçekler enkazın ortasında bile yeşermeye çalışan umudu, yaşama inadını ve sevginin gücünü simgeliyor. Hatay'da yıkılan bir binanın başında kuzenini arayan bir adamla, göçük altındaki eşini ve çocuğunu bekleyen mülteci Ali'nin enkaz başında kesişen o ağır yasını ve Ali'nin savaşla, göçle dolu hayat hikayesini okurken, arka planda Ahmet Kaya’nın 'Penceresiz Kaldım Anne' şarkısının çalması da tesadüf değil; o şarkıdaki sıkışmışlık ve yalnızlık hissi, enkaz başındaki sessiz çığlıklarla ve bu coğrafyanın o derin kimsesizliğiyle o kadar bütünleşiyor ki, kitabı okurken hissettiğim o sarsıcı duyguyu size ancak bu görsel ve işitsel zıtlıkla yansıtabilirdim.
Kimsesizler Coğrafyası 
Zekeriya Çetin
Kimsesizler Coğrafyası Zekeriya Çetin·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.