"Zamanın suları hepimizi yutacak."
Nereden başlayacağımı bilemiyorum... Kitabı okumayı sırf bitmesin veda etmeyeyim diye uzattıkça uzattım ve şimdi de inceleme yazarken aynı hisleri paylaşıyorum. Hainin Mührü'ne veda etmeyi hiç istemiyorum 
Övgü Deveci Safi lütfen novellalar ile gerekirse başka hikayeleri ile şu evreni bize daha fazla göster hiç ayrılmak istemiyorum...
İlk iki kitaptaki olayların bu kitaptaki durumlara ilerleyeceğini söyleseler hayatta inanmazdım. Diğer kitaplarda da birbirinden çok farklı olaylar yaşanmış, atmosfer çok değişmişti bu kitapta da aynısının yaşanacağına emindim ama bu kadarını beklemiyordum doğrusu.
Öncelikle konudan bahsedecek olursak, karakterlerimizi ikinci kitapta bıraktığımız yerden sonra bambaşka bir mücadelenin ortasında buluyoruz. Hepsi kendince dağılmış durumda ve bambaşka zorluklarla uğraşıyorlar. Ve karakterlerinin, bizim alıştığımız özelliklerinin getirisiyle bize yine beş farklı olay örgüsüyle beraber aynı zamanda birbirine bağlanan beş farklı yol gösteriyorlar. Gerçi bu kitapta farklı bakış açıları da ekleniyor, ekibimiz büyüyor da denebilir özellikle Beş beter'i okumak ayrıca hoşuma gitti. Eklenen hiçbir bakış açısı boşu boşuna değildi kitabın sonunda da özellikle anlamış olduk.
Kitabın ilk kısımlarında Gizliman halkının yaşayış biçimini farklı gözlerden okuyup durumun ne kadar göründüğünden farklı olduğunu öğreniyoruz. Bu güzeldi ama toplumun halinin bizim dünyamızdaki çoğu toplumla özdeşleşmesi can acıtıcıydı. Bazı cümleler vardı ki üzerine düşünmek saatlerce duvara baktırırdı.
Kitapta ilerledikçe yavaş yavaş büyüyen bir isyan ve beklenmedik bir felaket sonucu gerilen kayışların kopması ile hiç de tesadüf olmayan bir savaşın başlamasını okuyoruz. İlk kısım karakterlerin hikayesi açısından ikinci kısım ise savaşın gerçekliğini suratımıza çarpması açısından çok iyiydi.
Nereden övmeye başlayacağımı da bilemiyorum ama ilk diyeceğim şu ki Hainin Mührü çok iyi bir distopya. Klasikleşmiş distopyaları da okumuş biri olarak Hainin Mührü yanlarında hiç sırıtmaz ve etkileyiciliğini hiçbir zaman kaybetmez diyebilirim. Keşke çok daha fazla okunsa ve kıymeti bilinse.
Genel bir yorum olacaksa; İlk kitaptaki başlangıç öyküsü, ikinci kitapta genişleyen evren ve gelişen karakterler, üçüncü kitapta çatırdayan sistemin çöküşü ve çağ kapatan bir son savaş... Bunlardan ziyade karakterlerin adım adım gelişimlerine şahit olmak, başta nefret ettiğimiz özelliklerine sonda anlayışla sarılmak istemek, onların da kendileriyle yüzleşmesini her halleriyle kendilerini ve birbirlerini affetmelerini okumak çok güzeldi. Özellikle bu kitapta yolculuğun baş karakterlerini bir arada ve birbirlerine güvenen arkadaşlar olarak okumak çok güzeldi. Keşke öyle çok daha fazla sahnemiz olsaydı. Biliyorum bir araya gelmeleri olaylar çerçevesinde imkansız gibiydi ama yine de canımı yaktı bu ekibi hep beraber okuyamamış olmak...
Kitapta tek eksik bulduğum bir nokta var ki bu benim genel olarak distopyalarda eksik olarak gördüğüm bir şey bu kitaba özgü olmadığı için çok dikkat etmesem de belirtmek istedim. Distopyalarda genel olarak bir final yaşanıyorsa biz bir savaşı ve devrimi atlatmışsak artık dünyanın nasıl bir yere dönüştüğünü çok az görüyoruz. Hani binlerce sayfa okuyup bir paragrafla kazandılar her şey oldu bitti gibi ifadeler okuduğum kitaplar da olmuştu. Bu beni hiç tatmin etmiyor. Hani evet bitti bir şeyler artık düzeldi de ama nasıl oldu? Yeni sistem cidden adaletli mi ya da bu sistem uğruna canların verildiği sistemden nasıl daha iyi oldu? Neyi düzelttiler? Onca zaman okuduğumuz karakterler şimdi nasıl bir hayat sürüyorlar? bunu daha net görmek isterdim. Bunun çok zor değil bir sayfa da olsa bize anlatılması gerektiğini, bu mücadelenin ne için yaşandığını daha iyi anlamamız için sonda yer verilmesi gerektiğini düşünüyorum. Hainin mührü genel olarak açık uçlu bitirilmiş bence. Bunları da okusaydık benim için daha tatmin edici olabilirdi. Aslında başka bir yazar için umursamazdım ama övgü olunca ve onun okuduğum cümlelerine bakarak bunu bize fazlasıyla verebilecek biri olduğunu düşündüğüm için eksik olarak yorumladım yoksa her şey kararında ve güzeldi.
Ve veda etmem gereken kendimden bir parça bulduğum karakterler var...
Önce Arm ile başlayayım. Arm diğerlerine göre gittikçe uzaklaştığım bir karakterdi. Başta çok severken sonra onun da istemediği bir hale bürününce ben de Arm'ı anlamaya çalışsam da ondan uzaklaştım aynı kendisi gibi. Tabi bu kitapta, heleki onunla beraber şok olduğum bir sahne var ki ondan sonra Arm'la beraber üzülüp ağladım onu tekrar çok sevdim. Pişmanlıklarını sonuna kadar hissettirdiği için yüzleşme sahnelerinde de gözlerim dolu doluydu hep.
Lunu'ya gelirsek, Özellikle bu kitapta Lunu'yu o kadar çok sevdim ki, keşke yanımda olsa da sıkıca sarılsam dedim çoğu sahnesinde. Adım adım bu son haline gelişini okumuş olmak heleki ilk kitapta neredeyse nefret ettiğim düşünülürse mucize gibi. Ama Hodbin ve Arm'ın da etkisi yok denemez. Her ne kadar onlara kızsam da Lunu'nun gerçekten büyümesine ikisinin yaptıkları neden oldu. Lunu başımıza gelenlerin bizi nasıl büyüttüğünü düşüncelerimizin nasıl bambaşka bir yere evrildiğini gösteren çok iyi bir karakter gelişimine sahip.
Hodbin, nasıl bir anda en sevdiğim karakter olabildin? Evet ikinci kitapta da çok seviyordum ama bu kitapta bambaşka bir yere kuruldu kendisi. İşin tuhafı bencilliğini de kaybetmedi sadece artık düşündüğü başka insanlar da var. Hatta kendinden çok düşündüğü Lunu'su var:))
Bir karakterin her düşüncesi mi sırıtmama neden olur?? Üstelik artık hissetmeyi de biliyor, acı çekmek ve aşk ona yaradı Beau'yla konuşması, Lunuyla yüzleşme sahnesi, Lunu'nun bile unuttuğu sözünü tutması...
Dante artık yalnız değil:)) bu kitapta her şeyden çok liderliğine hayran kaldım. Aynı zamanda artık arkadaşlarını gerçekten benimsemesine ve onları bir araya getirmeye çalışmasına. Onunla beraber çok ağladım çok hayal kırıklığına uğradım seri boyunca. Şimdi her şeye rağmen yalnız olmayan ve yaşamaya çalışan Dante'yi çok seviyorum. Güçlü kadın karakter diyince aklıma gelecek ilk isimlerden biri Dante.
Beau... Her şeye rağmen gülmeyi seçtiği için onu çok seviyorum. Bazı okurlar onu hatalarından dolayı sevmiyor ama ben diğer karakterleri nasıl ki tüm yaptıklarına rağmen kabullenmişsem Beau'yu da daha ilk kitapta affetmiştim. İkinci kitapta da pişmanlığını sonuna kadar hissettirdi zaten. Bu kitapta da merhameti özellikle etkileyiciydi. Lunu'ya bir abi gibi yaklaşması, Hodbin ve Arm ile anlaşmaları, Dante'ye aşkından bahsetmeye bile gerek yok zaten. Hayaline ulaşması ise çok iyi planlanmıştı o konuda da Övgü'ye ayrıca hayran kaldım. Başta ne gerek vardı dedim sonra birinci kitaptaki bir cümle aklıma geldi kurguya daha çok hayran kaldım.
Otto, sen de mükemmel bir kedisin. Hani hiç mi kediler böyle yapmaz dediğim bir sahne olmaz? Tüm sahnelerinde tam bir Kedi gibiydi. Ya da bizim yol arkadaşlarımızdan biri:)
Dede, Aspen, Beşbeter, Nikita, Porsuk, Korkuluk ve aklıma gelmeyen diğer karakterler, en önemsiz kişinin bile bir özelliği ve seri için önemli bir yeri vardı. Ve Öfke... Her ismi geçtiğinde ağladım, serinin başından sonuna önemini hiç kaybetmediği ve unutulmadığı için ayrıca çok sevindim. Lütfen onun hikayelerini de okuyalım...
Hainin mührü benim için çok iyi bir seri olacak her zaman. Bendeki yeri çok başka ve özel. Olayları ayrı karakterleri ayrı olarak çok seviyorum. Kitap kapağındaki kelimeleri bulmaya çalışmayı bile çok seviyordum. Bu kitabı okurken sanki her olayı kendim yaşıyormuş gibi tepkiler vermem de ayrıca beni etkiledi. Hani bir karakterle beraber hüngür hüngür ağlayıp birkaç sayfa sonra başka bir karakterle beraber kahkaha atmam cidden tuhaf hissettirdi. Uzun zamandır bir kitabı hiç bu kadar duygu yoğunluğuyla ve gerçekten yaşıyormuş gibi hissederek okumamıştım. Bana bu şekilde hissettirebildiği, eşsiz bir okuma deneyimi sunduğu için de ayrıca Övgü'ye çok teşekkür ediyorum.
Türk bir yazardan okuduğum en iyi kurgulanmış Distopyaydı. Bizim yazarlarımız da çok güzel işler ortaya koyabiliyorlar ve biz çoğu zaman sadece görünür olmadıkları için onları yanlış değerlendiriyoruz. Ne yalan söyleyeyim bu seriyi almayı düşünürken de içten içe acaba memnun kalmayacak mıyım diye de düşünmüştüm. Sonra Övgü benim iletişime geçtiğim ilk yazar olarak sorularımı cevapladı, heyecanımı katbekat arttıran konuşmamızdan sonra da Hainin mührü evrenine dalış yaptım. İki günde bitirdiğimi günlerce etkisinden hiç çıkamadığımı hatırlıyorum. Üçüncü kitabı alırken ve okurken gönlüm o kadar rahattı ki bize çok iyi bir final kitabı okutacağına ve etkileyiciliğiyle hayran kalacağıma ilk sayfadan emindim. Sırf şu güveni oluşturması bile ne kadar iyi bir yazar olduğunu gösteriyor bence. Yazarlığı dışında da düşüncelerine hayran kaldığım beraber her konuda konuşabileceğim biri olduğun için de ayrıca çok teşekkür ederim Övgü Deveci Safi Zihninin içini bize açıp bu kadar güzel bir dünyayla tanışmamızı sağladığın için, yaşadığın her zorluğa rağmen kitabını bir şekilde bize ulaştırmayı başardığın için de çok teşekkür ederim. Bu seri bitti ama bundan sonra da yazdığın her şeyi en kısa zamanda ve heyecanla okuyacağıma emin olabilirsin;))
Kısaca Hainin Mührü, Herkese tavsiye edebileceğim, sürükleyici, akıcı bir dille yazılmış, karakter gelişimini dibine kadar gösteren, ters köşeleri ve kurgusuyla hayran bırakan, Hem eğlendiren hem bir şeyler öğreten, hem ağlatıp hem de kahkaha attıran bence mükemmel bir seri.
Çok uzattım ama Hainin Mührü kısaca veda edebileceğim bir seri değildi. Gerçi veda ettiğim de söylenemez, tekrar tekrar okuyacağıma, her seferinde heyecanla o gemiye altı dostum ve bir kediyle beraber binip yolculuğa çıkacağıma eminim:) Ve yine eminim ki zamanın suları hepimizi yutsa da Hainin Mührü'nü zihinlerden ve kalplerden silemeyecek:))
Övgü Deveci Safi lütfen novellalar ile gerekirse başka hikayeleri ile şu evreni bize daha fazla göster hiç ayrılmak istemiyorum...
İlk iki kitaptaki olayların bu kitaptaki durumlara ilerleyeceğini söyleseler hayatta inanmazdım. Diğer kitaplarda da birbirinden çok farklı olaylar yaşanmış, atmosfer çok değişmişti bu kitapta da aynısının yaşanacağına emindim ama bu kadarını beklemiyordum doğrusu.
Öncelikle konudan bahsedecek olursak, karakterlerimizi ikinci kitapta bıraktığımız yerden sonra bambaşka bir mücadelenin ortasında buluyoruz. Hepsi kendince dağılmış durumda ve bambaşka zorluklarla uğraşıyorlar. Ve karakterlerinin, bizim alıştığımız özelliklerinin getirisiyle bize yine beş farklı olay örgüsüyle beraber aynı zamanda birbirine bağlanan beş farklı yol gösteriyorlar. Gerçi bu kitapta farklı bakış açıları da ekleniyor, ekibimiz büyüyor da denebilir özellikle Beş beter'i okumak ayrıca hoşuma gitti. Eklenen hiçbir bakış açısı boşu boşuna değildi kitabın sonunda da özellikle anlamış olduk.
Kitabın ilk kısımlarında Gizliman halkının yaşayış biçimini farklı gözlerden okuyup durumun ne kadar göründüğünden farklı olduğunu öğreniyoruz. Bu güzeldi ama toplumun halinin bizim dünyamızdaki çoğu toplumla özdeşleşmesi can acıtıcıydı. Bazı cümleler vardı ki üzerine düşünmek saatlerce duvara baktırırdı.
Kitapta ilerledikçe yavaş yavaş büyüyen bir isyan ve beklenmedik bir felaket sonucu gerilen kayışların kopması ile hiç de tesadüf olmayan bir savaşın başlamasını okuyoruz. İlk kısım karakterlerin hikayesi açısından ikinci kısım ise savaşın gerçekliğini suratımıza çarpması açısından çok iyiydi.
Nereden övmeye başlayacağımı da bilemiyorum ama ilk diyeceğim şu ki Hainin Mührü çok iyi bir distopya. Klasikleşmiş distopyaları da okumuş biri olarak Hainin Mührü yanlarında hiç sırıtmaz ve etkileyiciliğini hiçbir zaman kaybetmez diyebilirim. Keşke çok daha fazla okunsa ve kıymeti bilinse.
Genel bir yorum olacaksa; İlk kitaptaki başlangıç öyküsü, ikinci kitapta genişleyen evren ve gelişen karakterler, üçüncü kitapta çatırdayan sistemin çöküşü ve çağ kapatan bir son savaş... Bunlardan ziyade karakterlerin adım adım gelişimlerine şahit olmak, başta nefret ettiğimiz özelliklerine sonda anlayışla sarılmak istemek, onların da kendileriyle yüzleşmesini her halleriyle kendilerini ve birbirlerini affetmelerini okumak çok güzeldi. Özellikle bu kitapta yolculuğun baş karakterlerini bir arada ve birbirlerine güvenen arkadaşlar olarak okumak çok güzeldi. Keşke öyle çok daha fazla sahnemiz olsaydı. Biliyorum bir araya gelmeleri olaylar çerçevesinde imkansız gibiydi ama yine de canımı yaktı bu ekibi hep beraber okuyamamış olmak...
Kitapta tek eksik bulduğum bir nokta var ki bu benim genel olarak distopyalarda eksik olarak gördüğüm bir şey bu kitaba özgü olmadığı için çok dikkat etmesem de belirtmek istedim. Distopyalarda genel olarak bir final yaşanıyorsa biz bir savaşı ve devrimi atlatmışsak artık dünyanın nasıl bir yere dönüştüğünü çok az görüyoruz. Hani binlerce sayfa okuyup bir paragrafla kazandılar her şey oldu bitti gibi ifadeler okuduğum kitaplar da olmuştu. Bu beni hiç tatmin etmiyor. Hani evet bitti bir şeyler artık düzeldi de ama nasıl oldu? Yeni sistem cidden adaletli mi ya da bu sistem uğruna canların verildiği sistemden nasıl daha iyi oldu? Neyi düzelttiler? Onca zaman okuduğumuz karakterler şimdi nasıl bir hayat sürüyorlar? bunu daha net görmek isterdim. Bunun çok zor değil bir sayfa da olsa bize anlatılması gerektiğini, bu mücadelenin ne için yaşandığını daha iyi anlamamız için sonda yer verilmesi gerektiğini düşünüyorum. Hainin mührü genel olarak açık uçlu bitirilmiş bence. Bunları da okusaydık benim için daha tatmin edici olabilirdi. Aslında başka bir yazar için umursamazdım ama övgü olunca ve onun okuduğum cümlelerine bakarak bunu bize fazlasıyla verebilecek biri olduğunu düşündüğüm için eksik olarak yorumladım yoksa her şey kararında ve güzeldi.
Ve veda etmem gereken kendimden bir parça bulduğum karakterler var...
Önce Arm ile başlayayım. Arm diğerlerine göre gittikçe uzaklaştığım bir karakterdi. Başta çok severken sonra onun da istemediği bir hale bürününce ben de Arm'ı anlamaya çalışsam da ondan uzaklaştım aynı kendisi gibi. Tabi bu kitapta, heleki onunla beraber şok olduğum bir sahne var ki ondan sonra Arm'la beraber üzülüp ağladım onu tekrar çok sevdim. Pişmanlıklarını sonuna kadar hissettirdiği için yüzleşme sahnelerinde de gözlerim dolu doluydu hep.
Lunu'ya gelirsek, Özellikle bu kitapta Lunu'yu o kadar çok sevdim ki, keşke yanımda olsa da sıkıca sarılsam dedim çoğu sahnesinde. Adım adım bu son haline gelişini okumuş olmak heleki ilk kitapta neredeyse nefret ettiğim düşünülürse mucize gibi. Ama Hodbin ve Arm'ın da etkisi yok denemez. Her ne kadar onlara kızsam da Lunu'nun gerçekten büyümesine ikisinin yaptıkları neden oldu. Lunu başımıza gelenlerin bizi nasıl büyüttüğünü düşüncelerimizin nasıl bambaşka bir yere evrildiğini gösteren çok iyi bir karakter gelişimine sahip.
Hodbin, nasıl bir anda en sevdiğim karakter olabildin? Evet ikinci kitapta da çok seviyordum ama bu kitapta bambaşka bir yere kuruldu kendisi. İşin tuhafı bencilliğini de kaybetmedi sadece artık düşündüğü başka insanlar da var. Hatta kendinden çok düşündüğü Lunu'su var:))
Bir karakterin her düşüncesi mi sırıtmama neden olur?? Üstelik artık hissetmeyi de biliyor, acı çekmek ve aşk ona yaradı Beau'yla konuşması, Lunuyla yüzleşme sahnesi, Lunu'nun bile unuttuğu sözünü tutması...
Dante artık yalnız değil:)) bu kitapta her şeyden çok liderliğine hayran kaldım. Aynı zamanda artık arkadaşlarını gerçekten benimsemesine ve onları bir araya getirmeye çalışmasına. Onunla beraber çok ağladım çok hayal kırıklığına uğradım seri boyunca. Şimdi her şeye rağmen yalnız olmayan ve yaşamaya çalışan Dante'yi çok seviyorum. Güçlü kadın karakter diyince aklıma gelecek ilk isimlerden biri Dante.
Beau... Her şeye rağmen gülmeyi seçtiği için onu çok seviyorum. Bazı okurlar onu hatalarından dolayı sevmiyor ama ben diğer karakterleri nasıl ki tüm yaptıklarına rağmen kabullenmişsem Beau'yu da daha ilk kitapta affetmiştim. İkinci kitapta da pişmanlığını sonuna kadar hissettirdi zaten. Bu kitapta da merhameti özellikle etkileyiciydi. Lunu'ya bir abi gibi yaklaşması, Hodbin ve Arm ile anlaşmaları, Dante'ye aşkından bahsetmeye bile gerek yok zaten. Hayaline ulaşması ise çok iyi planlanmıştı o konuda da Övgü'ye ayrıca hayran kaldım. Başta ne gerek vardı dedim sonra birinci kitaptaki bir cümle aklıma geldi kurguya daha çok hayran kaldım.
Otto, sen de mükemmel bir kedisin. Hani hiç mi kediler böyle yapmaz dediğim bir sahne olmaz? Tüm sahnelerinde tam bir Kedi gibiydi. Ya da bizim yol arkadaşlarımızdan biri:)
Dede, Aspen, Beşbeter, Nikita, Porsuk, Korkuluk ve aklıma gelmeyen diğer karakterler, en önemsiz kişinin bile bir özelliği ve seri için önemli bir yeri vardı. Ve Öfke... Her ismi geçtiğinde ağladım, serinin başından sonuna önemini hiç kaybetmediği ve unutulmadığı için ayrıca çok sevindim. Lütfen onun hikayelerini de okuyalım...
Hainin mührü benim için çok iyi bir seri olacak her zaman. Bendeki yeri çok başka ve özel. Olayları ayrı karakterleri ayrı olarak çok seviyorum. Kitap kapağındaki kelimeleri bulmaya çalışmayı bile çok seviyordum. Bu kitabı okurken sanki her olayı kendim yaşıyormuş gibi tepkiler vermem de ayrıca beni etkiledi. Hani bir karakterle beraber hüngür hüngür ağlayıp birkaç sayfa sonra başka bir karakterle beraber kahkaha atmam cidden tuhaf hissettirdi. Uzun zamandır bir kitabı hiç bu kadar duygu yoğunluğuyla ve gerçekten yaşıyormuş gibi hissederek okumamıştım. Bana bu şekilde hissettirebildiği, eşsiz bir okuma deneyimi sunduğu için de ayrıca Övgü'ye çok teşekkür ediyorum.
Türk bir yazardan okuduğum en iyi kurgulanmış Distopyaydı. Bizim yazarlarımız da çok güzel işler ortaya koyabiliyorlar ve biz çoğu zaman sadece görünür olmadıkları için onları yanlış değerlendiriyoruz. Ne yalan söyleyeyim bu seriyi almayı düşünürken de içten içe acaba memnun kalmayacak mıyım diye de düşünmüştüm. Sonra Övgü benim iletişime geçtiğim ilk yazar olarak sorularımı cevapladı, heyecanımı katbekat arttıran konuşmamızdan sonra da Hainin mührü evrenine dalış yaptım. İki günde bitirdiğimi günlerce etkisinden hiç çıkamadığımı hatırlıyorum. Üçüncü kitabı alırken ve okurken gönlüm o kadar rahattı ki bize çok iyi bir final kitabı okutacağına ve etkileyiciliğiyle hayran kalacağıma ilk sayfadan emindim. Sırf şu güveni oluşturması bile ne kadar iyi bir yazar olduğunu gösteriyor bence. Yazarlığı dışında da düşüncelerine hayran kaldığım beraber her konuda konuşabileceğim biri olduğun için de ayrıca çok teşekkür ederim Övgü Deveci Safi Zihninin içini bize açıp bu kadar güzel bir dünyayla tanışmamızı sağladığın için, yaşadığın her zorluğa rağmen kitabını bir şekilde bize ulaştırmayı başardığın için de çok teşekkür ederim. Bu seri bitti ama bundan sonra da yazdığın her şeyi en kısa zamanda ve heyecanla okuyacağıma emin olabilirsin;))
Kısaca Hainin Mührü, Herkese tavsiye edebileceğim, sürükleyici, akıcı bir dille yazılmış, karakter gelişimini dibine kadar gösteren, ters köşeleri ve kurgusuyla hayran bırakan, Hem eğlendiren hem bir şeyler öğreten, hem ağlatıp hem de kahkaha attıran bence mükemmel bir seri.
Çok uzattım ama Hainin Mührü kısaca veda edebileceğim bir seri değildi. Gerçi veda ettiğim de söylenemez, tekrar tekrar okuyacağıma, her seferinde heyecanla o gemiye altı dostum ve bir kediyle beraber binip yolculuğa çıkacağıma eminim:) Ve yine eminim ki zamanın suları hepimizi yutsa da Hainin Mührü'nü zihinlerden ve kalplerden silemeyecek:))··
254 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Seriye olan sevgini o kadar güzel dile getirmişsin kii🥹Kesinlikle Övgü çok iyi bir yazar daha iyi yerlere gelmeli,daha çok tanınmalı🤍
•Büşra Betül•
Gönderi Sahibi
Yaa teşekkür ederim🥹💖 ve çok haklısın kesinlikle övgü çok daha fazlasını hak ediyorr
Okurken aşırı duygulandım, çok çok teşekkür ederim bu maceraya benimle atıldığın için 😭 Bir kitabı, bir evreni ve sevdiğimiz karakterleri paylaşmamıza, onlarla büyümemize bayılıyorum. İyi ki varsın gerçekten 💖🫂
•Büşra Betül•
Gönderi Sahibi
Yaa rica ederim🥹💝 Sende iyiki bu güzel evreni yaratmış bize okuma şansı vermişsin, iyiki varsın🫠💖🫂