"Su hatırlar. Unutan insandır."
Eskiden iyi bir Elif Şafak okuruydum. Onun kalemiyle "Aşk" romanında tanıştım, ardından sayısız kitabını okudum. Sonra aramıza mesafeler girdi ama kaleminin gücüne dair içimde hiç şüphe yoktu.
Bazı yazarlara yıllar sonra dönersiniz ve ilk cümlelerinden itibaren neden onları sevdiğinizi hatırlarsınız ya... Benim için bu kitap tam olarak öyle bir geri dönüş oldu.
Ve kalemini ne kadar özlediğimi fark ettim.. Tanıdık bir mahalleyi yeniden ziyaret etmek gibiydi.
Elif Şafak bu sefer bizi bir su damlasının izini sürerek Mezopotamya’dan Londra’ya, geçmişten bugüne taşıyan bu romanla yolculuğa çıkarıyor. Hafıza, aidiyet, kayıp, kıyım ve insanın doğayla kurduğu ilişki üzerine katman katman açılıyor. Birbirinden uzak görünen hayatların ve zamanların nasıl görünmez bağlarla birbirine dokunduğunu okurken, hikâyenin içinde yavaş yavaş kayboldum...
Elif Şafak’ın en sevdiğim yönlerinden biri, büyük meseleleri anlatırken karakterlerinin kalbine çok yönlü ve insani bir yerden dokunabilmesi. Bu kitapta da hem düşündüren hem hissettiren o sinematik anlatıyı yeniden kurmuş. Okurken keşke filmi çekilse dedim.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.