İnanılmaz bir son, beklenmeyen olay örgüsü... Bir yazar ilmek ilmek emek verip hikâyenin orta yerine yerleştirdiği karakterleri bi anda nasıl bu kadar umarsız ekarte edebilir, hayret. Metaforları, üslubu mükemmel. Bi anda yetişkinler için son derece ciddi bir konudan, bir cümle ile çocuk kitabına dönüşüp ve sonra tekrar aynı ciddiyetle konuya dönebiliyor. Bu o kadar sindirilmiş ki rahatsız etmiyor. Hatta okura çocuksu yanıyla da yazarı hissetmeyi ve anlamayı sağlıyor. Ah Tita, seni çok daha uzun zaman tanımayı isterdim.