Kitabın son satırıyla birlikte odada öyle devasa bir sessizlik koyulaştı ki, sanki zaman ortadan ikiye bölündü. Ben bu kitabı sadece satırları takip eden bir okur gibi dışarıdan okumadım; yazar o hastalık odalarını, o çaresiz çırpınışları anlatırken ben her sayfada kendi içimdeki o en büyük, o en derin kaybın sızısını yeniden yaşadım. Yazarın "kanser hastasının mitolojisi, romantizmi yoktur" diyerek yüzümüze vurduğu o sert, o büyüsüz gerçeklik, benim de yıllardır kalbimin en kuytu köşesinde taşıdığım o dilsiz çaresizliğin tam anlamıyla kelimelere dökülmüş haliydi. Hayatın o koca çınarlar hayattayken ve onlardan sonra diye ikiye bölündüğü o büyük keder takvimini ruhunda taşıyan biri olarak; sayfalar arasında yürürken dünyanın iki farklı ucunda değil de, yazarla aynı sessiz çığlıkta buluşmuş gibi hissettim.
Bu eser; sevgisini güçlü ve süslü sözlerle değil de sessizlikle, emekle, bir bahçeyle ya da mutfaktan yükselen o tanıdık kokularla ilan eden bir kültürün tam kalbinden konuşuyor. Yazar omuzlarında tonlarca geçmiş taşıyan babasını bir Atlas'a benzetip, o gidince koca bir dünyanın nasıl üzerimize yıkıldığını anlatırken, aslında hepimizin içindeki o hiç bitmeyen çocukluk özlemini ve yasın o uzun, sessiz gölgesini özetliyor. Kendi hayatının miladını o büyük kayıplarla vermiş yaralı bir ruh olarak bu kitap, bana bir anlatıdan çok daha fazlası; acıyla keder arasındaki o ince çizgide yürüyen muazzam bir derttaş oldu. Yazar kendi vedasını bitirip sustu belki ama benim kalbimin en derin yerinde, o hiç bitmeyen asil sevgilerin hatırasını zamansız kılan ve bittiğinde bile içimde demlenmeye devam eden sarsıcı bir iz bıraktı.
·
278 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
O; evin direği, sırtımızı yasladığımız, sarsılmaz yorulmaz yıkılmaz sandığımız koca çınarların kaybıyla hakikaten zaman ikiye ayrılıyor. Aynı acıyı paylaşan biri olarak, bu kitabı okumaktan o kadar korktum ki, listeme bile almadım. Bazen insan aynı acıyla yoğrulmuş yüreklerin sesine ihtiyaç duyuyor. Bu da öyle bir kitap anlaşılan 🥺 Emeğine, yüreğine sağlık canım 🩷📚💐✨
Sonbahar Canım arkadaşım, o kadar doğru söylemişsin ki... İnsanın canı aynı yerden yanınca o sesi, o sızıyı nerede görse tanıyor zaten. 😔 Ben okurken her satırda kendimden o kadar çok şey buldum ki, kalbimin sızısını tarif edemem. Ama dediğin gibi, aynı acıyla yoğrulmuş yüreklerin sesini duymak insanı yalnız hissettirmiyor işte. Senin de o güzel yüreğine sağlık arkadaşım. Rabbim içimize sonsuz bir ferahlık versin, gününü de ömrünü de hep güzelliklerle aydınlatsın, aramızdan ayrılan o koca çınarlarımızın da mekânını cennet eylesin inşallah. ❤️🌹🤲✨