Bazı kitaplar vardır, bir hikâye anlatırken aslında sizi kendinizle baş başa bırakır. Titreyen Kalp de benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Okurken sık sık şunu düşündüm: Acaba bugün verdiğimiz kararların, kurduğumuz ilişkilerin, korkularımızın ve kırgınlıklarımızın ne kadarı içimizde hâlâ yaşayan o küçük çocuğun sesi? Çünkü büyüdüğümüzü sansak da içimizdeki çocuk bizimle birlikte büyümüyor; sadece zaman zaman susuyor.
Bu kitap, ruhumuzun en hassas köşelerine dokunarak içimizdeki çocuğu hatırlatıyor. Onun korkularını, ihtiyaçlarını ve yıllarca duyulmayı bekleyen sesini... Çünkü bazen kendimizi yalnız, değersiz ya da eksik hissettiğimizde aslında yalnız kalan bugünkü biz değil, yıllar önce görülmeyi bekleyen o çocuk oluyor.
En çok da şu düşünce etkiledi beni: İnsan içindeki çocuğu ne kadar ihmal ederse, kendisinden de o kadar uzaklaşıyor. Kendini anlamanın, yaraları iyileştirmenin ve huzuru bulmanın yolu biraz da dönüp o çocuğun elini tutabilmekten geçiyor.
Titreyen Kalp, yüksek sesle öğüt vermeyen; aksine sakin bir şekilde insanın içine dokunan, kendine bakmaya davet eden bir kitap. Okuduktan sonra bir süre kitabı değil, kendinizi düşünüyorsunuz.
Benim kitapta hissettiğim şey şu oldu: "İçimizdeki çocuğu yalnız bıraktığımızda ruhumuz da kimsesiz kalıyor."
·
51 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
