Bazı kitaplar vardır, bittiğinde hikâye sona ermez; insanın içinde yaşamaya devam eder. Algernon’a Çiçekler tam olarak böyle bir kitaptı benim için.
Charlie Gordon’un zekâ yolculuğunu okurken aslında insan olmanın ne demek olduğunu sorguluyorsunuz. Zekânın, mutluluğun ve yalnızlığın birbirine ne kadar bağlı olduğunu öyle derinden hissettiriyor ki… Kitap ilerledikçe Charlie’nin değişimi sadece onun değil, okuyucunun da dönüşümüne dönüşüyor.
En çok da şu düşünce çarptı beni: İnsanları gerçekten değerli yapan şey yalnızca zekâ mı? Yoksa sevilmek, anlaşılmak ve birine ait hissedebilmek mi?
Daniel Keyes’in dili sade ama etkisi çok güçlü. Özellikle Charlie’nin raporlarındaki değişimi görmek, karakterin zihninin içinde yürüyormuş hissi veriyor. Sonlara doğru ise insanın boğazına düğümlenen o hüzün uzun süre geçmiyor.
Bence bu kitap sadece okunmuyor, hissediliyor.
Ve bazı satırlar insanın kalbinde sessizce kalıyor.
“Lütfen Algernon’a arka bahçede biraz çiçek bırakın…”
·
106 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.