#kendimdenözürdilerim
"Hepimiz zaman zaman karanlık renkler seçiyoruz. Yoruluyor, eksiliyor. vazgeçmeyi düşünüyoruz. Ama her sabah önümüze bırakılan o boş tuval, hâla söz hakkımız olduğunu hatırlatıyor. Fırça elimizdeyse, hikâye bitmiş değildir. "
Merhaba kitap severler bugün size 
Semra 'un tavsiyesi üzerine okuduğum, 
Miraç Çağrı Aktaş 'nın kaleminden çıkan ve okurken kendinizden parçalar bulabileceğiniz bir eser ile geldim.
Kitabımız, belki de hayatımda ilk kez, özür dilemen gereken kişi başkası değil.. sözü ile başlamakta ve bu çerçeve de ilerleyerek bilsek bile farkındalığını yaşamamıza neden olacak düşüncelerle devam ediyor.
Dünya telaşı, çevre karmaşası, gelecek kaygısı, geçmişin keşkeleri derken insan kendini bir çok noktada kaybediyor, yeri geliyor kendimizle mücadele ediyoruz, en çok kendimizi eleştiriyor en çok kendimize sert davranıyoruz. Oysa ki en çok kendimize ihtiyacımız var, kendimizi onaylamaya, kabul etmeye ve değer vermeye ihtiyacımız var. Yazar farklı noktalardan, çeşitli olaylardan yola çıkarak ulaşmamız gereken nihai sonucun kendimizden özür dilemek olduğunu anlatmış. Kalemine bayıldım ben, kitabı okurken mutfakta veya balkonda kahve eşliğinde edilen sohbetlerin verdiği keyfi aldım. Bazen bu sohbetlerde üzücü, kırıcı noktalar olsa da aydınlanma yaşarız, iyi gelir ya öyle bir eser oldu benim için.
Kitap 'en büyük ihmal ben' ile başlayıp kendimden özür dilerim diyerek bitiyor. Arada birbirinden anlamlı içerikler farklı başlıklarda toplanmış. Farklı kitaplardan, yazarlardan, bilinen insanlardan veya olaylardan alıntılar verilerek hisler açıklanmış. En sevdiğim yanı ise tüm her şeyin Allah'a teslim olmakla, dua ile vurgunlanmasıydı.
Okurken beni en çok etkileyen kısımlar; duaların kabulü samimiyetin kadar yakındır sana, kişisel algılamanın yükü, sürekli eksik arayan zihin, haz merkezli yaşamın insanı eksiltmesi, kimlik yorgunluğu oldu.
Siz hiç kendinizden özür dilediniz mi? Özel değilse ne için dilediniz?
Bu eseri okudunuz mu? Okuduysanız sizin en çok hangi kısım etkiledi?
#engelsizokurlaokuyoruz #reklamdeğiltavsiye
Semra 'un tavsiyesi üzerine okuduğum, Miraç Çağrı Aktaş 'nın kaleminden çıkan ve okurken kendinizden parçalar bulabileceğiniz bir eser ile geldim.
Kitabımız, belki de hayatımda ilk kez, özür dilemen gereken kişi başkası değil.. sözü ile başlamakta ve bu çerçeve de ilerleyerek bilsek bile farkındalığını yaşamamıza neden olacak düşüncelerle devam ediyor.
Dünya telaşı, çevre karmaşası, gelecek kaygısı, geçmişin keşkeleri derken insan kendini bir çok noktada kaybediyor, yeri geliyor kendimizle mücadele ediyoruz, en çok kendimizi eleştiriyor en çok kendimize sert davranıyoruz. Oysa ki en çok kendimize ihtiyacımız var, kendimizi onaylamaya, kabul etmeye ve değer vermeye ihtiyacımız var. Yazar farklı noktalardan, çeşitli olaylardan yola çıkarak ulaşmamız gereken nihai sonucun kendimizden özür dilemek olduğunu anlatmış. Kalemine bayıldım ben, kitabı okurken mutfakta veya balkonda kahve eşliğinde edilen sohbetlerin verdiği keyfi aldım. Bazen bu sohbetlerde üzücü, kırıcı noktalar olsa da aydınlanma yaşarız, iyi gelir ya öyle bir eser oldu benim için.
Kitap 'en büyük ihmal ben' ile başlayıp kendimden özür dilerim diyerek bitiyor. Arada birbirinden anlamlı içerikler farklı başlıklarda toplanmış. Farklı kitaplardan, yazarlardan, bilinen insanlardan veya olaylardan alıntılar verilerek hisler açıklanmış. En sevdiğim yanı ise tüm her şeyin Allah'a teslim olmakla, dua ile vurgunlanmasıydı.
Okurken beni en çok etkileyen kısımlar; duaların kabulü samimiyetin kadar yakındır sana, kişisel algılamanın yükü, sürekli eksik arayan zihin, haz merkezli yaşamın insanı eksiltmesi, kimlik yorgunluğu oldu.
Siz hiç kendinizden özür dilediniz mi? Özel değilse ne için dilediniz?
Bu eseri okudunuz mu? Okuduysanız sizin en çok hangi kısım etkiledi?
#engelsizokurlaokuyoruz #reklamdeğiltavsiye
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.