Osman, seni tanımıyorum belki ama bu kitabın gerçekten senden uzun olduğuna yemin edebilirim.
Kitabımızda bir kadının ayrılığın ardından tuttuğu yasla başlayıp kendi içine doğru yaptığı yolculuğa eşlik ediyoruz. Bu hikayeyi Osman'dan uzun yapan şey de tam olarak burda başlıyor. Kitap boyunca insanın içine sessizce işleyen bir kabulleniş hissi var. Ve sonunda şunu diyorsunuz: Evet, her şeye rağmen hayat devam ediyor. Öyleyse bende eşlik etmeliyim..
"Sana yanarken kendimi nasıl da ihmal etmişim, halimi hatrımı bile sormamışım resmen. Ama artık tarafıma yaptığım tüm ayıpları telafi ediyorum. Hayatımın bundan sonrasını şahsi beyaz atlı prensim yahut hiç olmazsa atım olarak geçirmeyi planlıyorum."
İnsanın kendi elinden tutması bazen de böyle görünür..
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.