Yalnız değilim, yalnız değilsin, yalnız değiliz..
Dünyada kimsesiz kalmışsın ve vedalaşacağın hiç kimsen yok, çok acı değil mi ? ama maalesef gerçek.. İnsan hakları evrensel beyannamesi :
Madde 14: "Herkesin, zulüm karşısında, başka ülkelere sığınma hakkı vardır.."
Sednaya Hapishanesi'nde yaşamını yitirenlerin anısına yazılmış bir roman.. 6 şubat depremini en derin şeklinde tekrar hissettiğimiz bir an.. Ferit kuzenini Hatay depreminde bulmaya çalışan İstanbullu bir kuzen.. Diğer yandan eşini ve küçük kızını enkazın altında bulmaya çalışan Iraklı mülteci Ali..İki farklı yas, iki farklı bekleyiş, ortak noktaları ise o tarif edilemez acı.. Off hikaye demekte ne derece doğru bilemedim.. Yani roman değil sadece bu okuduğumuz, bir gerçek, acı, tüm duyguları derinden hissettiğimiz bir okuma.. Yani dugyularımı bile nasıl ifade edeceğimi bilmiyorum çünkü ağlayarak okudum resmen kitabı.. Kitapta hem büyük depremi hem de Körfez Savaşı yıllarından başlayan bir yaşam öyküsünü okuyoruz.. Okumanızı tavsiye ederim ve altta ki alıntıları okumanızı ..
"O gece, sıradanlığın kılığında koca bir keder gizliydi.. Geç oldu şimdi, sabah ararım dedin mesela.. Geç oldu sahiden de.. Çünkü o gece bazıları için bir daha sabah olmadı. Doğmadı bir daha güneş.."
"Kim var orada ? Diye sordum. Gözlerindeki kederi beni o denli etkiledi ki gözlerimi kaçırdım onun kederinden, güçlükle derin bir nefes aldıktan sonra eşim ve kızım diyebildi güç bela.. "
"Yeter, aldın zaten her şeyimizi.."
"Hayattaki tek varlığımı kurtarmam lazımdı kimsesizdim ben.."
"Büyük kahkahalar ardınden gelirdi büyük felaketler..Bazı coğrafyalarda böyleydi.. "
"Anlatmak onun yüküydü, duymaksa benim cezam.."
"Herkes unutmuş gibi yapıyor ama biliyorum kimse unutmuyor. Adım gibi eminim; hatırlamadığımız rüyalarımızda hep oralardayız. Hatırlayamıyoruz bile, hatırlasak içimiz acıyacak. Koruyoruz kendimizi.."
"Belki yetmiyordu dilimiz, Belki sığmıyordu öfkemiz dilimize
Belki ağıtlarda unutulmustuk.."
"Ve her yerde aynıydı çaresizlik. İnsan, bir acıyı çekmeye mahkum edilmişse kaçamıyordu kaderinden. Adımları birbirine dolanıyor, koşamıyordu. Öylece eli kolu bağlı vaziyette, mahkum edildiği şeyi yaşıyordu.."
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.