Aynı Duygunun İzinde
Şiiri hep sevmişimdir. Çok şiir okudum demek istemiyorum çünkü şiir sayıyla ölçülen bir şey değil. Ve açıkçası ikinci defa bir şiir kitabına inceleme yazıyorum. Çünkü şiirin duygusunu, insanda bıraktığı izi nasıl anlatmak gerekir, bunu ben de tam olarak bilmiyorum.
Yıllardır farklı yazarların, farklı şairlerin pencerelerinden dünyaya bakmaya çalıştığımı söyleyebilirim. Buna rağmen şiirlerde beni en çok etkileyen şeylerden biri hep aynı oldu. Şair bir dizeyi yazarken ne gördü, ne yaşadı, ne hissetti bilmiyoruz. Belki bir pencerenin önünde duruyordu. Belki denize bakıyordu. Belki yalnızca bir anıya, bir hayale ya da gerçekten bir kişiye. Ama şiir yayımlandığı anda o pencere artık yalnızca ona ait olmaktan çıkıyor.
Herkes aynı şiire başka bir yerden bakıyor. Hatta bazıları baktığı yerin bir pencere olduğunun bile farkında olmuyor. Belki şair denizi anlatıyordur, okur ayrılığı görür. Belki şair bir vedayı anlatıyordur, okur umudu bulur. Belki şair yalnızlığı yazıyordur, okur aşkı okur. Ve bence bunların hiçbiri yanlış değildir. Hatta olması gereken de budur.
Ben 
Mavide Beyaz Halka’yı okurken bunu birçok kez düşündüm. Beni buna iten şey ise kitap boyunca hissettiğim o ortak duyguydu. Okuyacak olanlara sürprizi kaçırmamak adına duygunun kendisini söylemek istemiyorum ama başından son şiire kadar devam eden güçlü bir tekrar hissi vardı. Sanki zihne takılmış ve yıllardır çıkmayan bir düşünce gibi. Şiirler değişiyor, dizeler değişiyor ama o duygu okurun peşini bırakmıyor. Bir süre sonra şiiri okumaktan çok o duygunun içinde yaşamaya başlıyorsunuz. Ve insan ister istemez şunu düşünüyor; belki de bu duygu yalnızca okurun değil, şairin de peşini hiç bırakmadı. Belki bu yüzden şiirler değişse de öz aynı kaldı. Çünkü bazı duygular yaşanıp bitmiyor, insanın içinde kendine bir yer bulup yaşamaya devam ediyor.
Belki bu yüzden kitap bana yalnızca şiirler değil, aynı zamanda insan zihninin bazı duygulara nasıl tutunabildiğini de bir kez daha gösterdi. Hatta zaman zaman beni şiirden çıkarıp başka düşüncelere, başka hikâyelere, başka senaryolara götürdü. Bu yönüyle kendi adıma oldukça değerli bir okuma deneyimi yaşadım.
Bir de şunu eklemeliyim; bu duyguları bir kadın şairin penceresinden okumak benim için ayrıca ilgi çekiciydi. Çünkü çoğu zaman aynı duyguların erkeklerde ve kadınlarda nasıl farklı yankılar bulduğunu merak ederim. Bu kitapta yalnızca şiirleri değil, bir kadın hafızasını, özlemlerini, kırgınlıklarını ve umutlarını da satır aralarında görme fırsatı buldum. Hatta belki de en çok bunu sevdim; anlatılan duyguların kendisinden çok, o duyguların bir insanın içinde yıllar boyunca nasıl yaşadığını görmek.
Şimdi sırada 
Aslı Özgür’ün diğer şiir kitapları var.
Mavide Beyaz Halka’yı okurken bunu birçok kez düşündüm. Beni buna iten şey ise kitap boyunca hissettiğim o ortak duyguydu. Okuyacak olanlara sürprizi kaçırmamak adına duygunun kendisini söylemek istemiyorum ama başından son şiire kadar devam eden güçlü bir tekrar hissi vardı. Sanki zihne takılmış ve yıllardır çıkmayan bir düşünce gibi. Şiirler değişiyor, dizeler değişiyor ama o duygu okurun peşini bırakmıyor. Bir süre sonra şiiri okumaktan çok o duygunun içinde yaşamaya başlıyorsunuz. Ve insan ister istemez şunu düşünüyor; belki de bu duygu yalnızca okurun değil, şairin de peşini hiç bırakmadı. Belki bu yüzden şiirler değişse de öz aynı kaldı. Çünkü bazı duygular yaşanıp bitmiyor, insanın içinde kendine bir yer bulup yaşamaya devam ediyor.
Belki bu yüzden kitap bana yalnızca şiirler değil, aynı zamanda insan zihninin bazı duygulara nasıl tutunabildiğini de bir kez daha gösterdi. Hatta zaman zaman beni şiirden çıkarıp başka düşüncelere, başka hikâyelere, başka senaryolara götürdü. Bu yönüyle kendi adıma oldukça değerli bir okuma deneyimi yaşadım.
Bir de şunu eklemeliyim; bu duyguları bir kadın şairin penceresinden okumak benim için ayrıca ilgi çekiciydi. Çünkü çoğu zaman aynı duyguların erkeklerde ve kadınlarda nasıl farklı yankılar bulduğunu merak ederim. Bu kitapta yalnızca şiirleri değil, bir kadın hafızasını, özlemlerini, kırgınlıklarını ve umutlarını da satır aralarında görme fırsatı buldum. Hatta belki de en çok bunu sevdim; anlatılan duyguların kendisinden çok, o duyguların bir insanın içinde yıllar boyunca nasıl yaşadığını görmek.
Şimdi sırada Aslı Özgür’ün diğer şiir kitapları var.··
5 +1'leme
·1.231 Gösterim
2 Yorum
O zaman (Göğe bakma durağı') ndan sonra en sevdiğim şiirlerden birini yoruma bırakıyorum.
"kaç kişiyi öldürdüm düşlerimde
kaç kilo çekerdi yalnızlık
kaç kere ezildim altında
yaz yağmurlarının
belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları
her sirk geldiğinde ağlamaklı olurduk
hep ağlamaklı olurduk gülünecek halimize
kim sevmezdi çiçekleri filan
”ben sevmezdim” dedim, “yalan” dedi
bunu palyaço söyledi,
palyaço söyledi ben yazdım
yazdım, yazmasam ağlayacaktım
herkes ağlarmış biraz, ben de ağladım
sırf bu yüzden mi ağladım
alçaklık gibi bir şey oldu bu biraz
biraz birazdım her şeyden
dün biraz sinirlenmiştim mesela
yarın bir kadını seveceğim biraz
biraz biraz kör oldum bügünlerde
ama rakı kadehlerini boşaltmayın
eksilmesin hiçbir şey
hiçbir şeyden dahi olsa
kalsın biraz
umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sesizce olmalı meselâ
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim!
hem nereden çıkardınız palyaçonun yalnızlığını
kaç kilo çeker ki bir palyaço
hem neden yüzüme vuruyorsunuz
bir çirkin ördek yavrusu olduğumu
gocunmam ki ben, ben gocunmam
bir palyaço ne kadar gocunmazsa
o kadar, o kadar gocunmam işte
rakı doldurun! eksilmesin
bitmedi, yazacağım daha
yazmazsam ağlayacağım çünkü
alçakça olacak biraz
hem biz o zaman kimdik ki, nerelere giderdik
her sokakta biraz daha eksilirdik
bilirdim, geceleri puslu puslu olurdu bazen
bazen birisi fısıldarmış gibi olurdu
”duyamadım”, derdim, “tekrar et!”
sessizliğe bürünürdü o vakit her şey
sokaklar daha bir puslu
palyaçolar daha bir ağlamaklı olurdu
ve ben daha bir alçak olurdum
ağlardım biraz
hem sen kimsin, çekiştirme diyorum
hatta kuyruğuma basma diyorum
acıyor, tırmalarım,-
diyorum
kahrol, kahrol!
diyorum
geçen gün yüzüme rastladım bir ilan panosunda
korktum birden, kusacak gibi oldum
”olur öyle” dedi palyaço,
”herkes alçaktır biraz”
”otur ulan!” dedim, bağırdım ona
ben bazen bağırırım biraz
”rakı doldur!” dedim, “eksilmesin!”
ben bazen eksilirim biraz
aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
bunu sonradan öğrendim
ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim
örneğin;
geçen gün bir kadınla seviştim
biraz değil çok seviştim
ya işte öyle palyaço
diyorum ki,
bunu da yeni öğrendim
sevişmek de eksilmekmiş biraz
kim sevmezdi ki kuş ötüşlerini filan
”ben sevmezdim” dedim, “yalan”
dedi
bunu palyaço söyledi
palyaço söyledi, ben yazdım
yazmasam, alçak olacaktım
hem ben roman da yazdım biraz
bazen diyorum ki, palyaço,
sen olmasan ben ne yaparım
alçakça eksilirim belki biraz
her yağmur yağışında yerindi dibine girerim
hiçbir kadının kasıklarını öpemem belki
ya da unuturum sonradan öğrendiklerimi
biraz biraz anlıyorum ki,
yüzler eller, o terli vücutlar filan
her şey plastikmiş biraz
haydi sirtaki yapalım palyaço
rakı doldur, yine eksildik biraz."
Alper Bey şiirleri incelerken sadece zatım nezdinde bir şairi değil toplumca ortak bir duygu hafızasını irdelediniz.
Ne mutlu bana ki düşünen, düşündürebilen ve bunu rahatlıkla ifade edebilen kıymetli bir kalem tarafından merceğe alındım.
Mavide Beyaz Halka cenin şiirler cesaret emaresi bir kitap sonun başlangıcı idi.
Kadın şair tanımlaması işin içine girince zaten otomatik olarak şiirlere daha hassas ve merhametli bakılıyor.
Memnun edicidir ki farklı cins kalemdaşım olarak siz bunu onurlandırıcı bulurken ilaveten cinsiyetsiz ve tarafsız bir okuma yaparak da adil davranmışsınız.
Emeğinize, kaleminize ve en önemlisi o güzel yüreğinize sağlık.
🖤
Güzel sözleriniz için çok teşekkür ederim hocam😊🙏
Açıkçası şiire bakarken kadın şair ya da erkek şair ayrımı yapmayı hiç beceremedim. Belki de bu yüzden şiir benim için biraz daha rahat bir alan. Bir şiirin kalbime değip değmediğini anlıyorum ama onun hangi cinsiyetin kaleminden çıktığını çoğu zaman ikinci plana atıyorum.
Mesela şiir söz konusu olduğunda aklıma ilk gelen isimlerden biri her zaman Emily Dickinson'dır. Sadece kadın şairler arasında değil, bütün şiir dünyasının en güçlü kalemlerinden biri olduğunu düşünürüm. Bu yüzden iyi şiirin önüne kadın ya da erkek sıfatını koymak bana hep eksik gelmiştir.
Mavide Beyaz Halka'yı okurken de şiirlere bir kadın gözüyle bakmaya çalışmaktan çok, o duyguların bir insanın içinde nasıl yaşadığını anlamaya çalıştım. Belki kadın hafızasına dair dikkatimi çeken şeyler oldu ama beni etkileyen asıl şey duygunun kendisiydi.
(Küçük bir itiraf da yapayım; inceleme boyunca ara ara başka bir pencere açıp sizin duygularınızı yakalamaya çalıştım. Ne kadarını yakalayabildim... 😊)
Bu güzel geri dönüşünüz de ayrıca çok mutlu etti beni. Çünkü bir okur için en değerli şeylerden biri, yazarın "beni doğru yerden okumuş" hissini yaşayabilmesidir.
Kaleminize ve yüreğinize sağlık hocam. ❤️
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.