İsmail Gezgin, Gılgamış: Homo Sapiens'in Trajik Öyküsü kitabında bize çok eski bir masalı anlatmıyor aslında; tam şu an yaşadığımız o için için yakan huzursuzluğun köklerine götürüyor bizi. Yıllardır sadece tarihin ilk destanı diye bildiğimiz o tabletler, meğer bizim bugünkü yalnızlığımızın, betonlar arasına sıkışıp kalışımızın ilk çığlığıymış.
Okurken insan ister istemez kendi içine dönüyor. Gılgamış’ın o koca surları dikerken hissettiği o içsel korku, hepimizin içindeki o bitmeyen güvende olma arayışı değil mi? Enkidu ile olan dostluğu, onun ölümüyle düştüğü o derin çaresizlik içimi öyle bir sızlattı ki... Orada ağlayan sadece antik bir kral değil, doğadan koptuğu için ne yapacağını bilemeyen, ruhunun yarısını kaybetmiş tüm insanlık sanki. Biz doğayı evcilleştirmeye, ona hükmetmeye çalıştıkça aslında kendi içimizdeki o güzel, vahşi ve saf tarafı, yani kendi Enkidu’muzu kaybetmişiz.
Yazarın dili o kadar naif, o kadar içten ki; akademik bir dile kesinlikle rastlanmıyor. İnsanın ölümsüzlük peşinde koşarken aslında hayatın o kendi halindeki doğal döngüsünü nasıl kaçırdığını öyle güzel, öyle incitmeden fısıldıyor ki kulağımıza. Mitler meğer bize çok uzaklardaki tanrıları değil, tam olarak kalbimizdeki o geçmeyen kırgınlıkları ve korkuları anlatıyormuş.
Uzun zamandır bir kitabın satırlarında bu kadar durup durup düşündüğümü, kendime şefkatle döndüğümü hatırlamıyorum. Zihnimde uzun süre yankılanacak, çok özel bir okuma oldu benim için.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.