Nosanora'dan Nora'ya...
Gece Yarısı Kütüphanesi'ni okurken kendimi Nora'nın yaşadığı pişmanlıklardan çok, kendi hayatını ne kadar yaşayabildiğini sorgularken buldum. Bazı insanlar yanlış kararlar verdikleri için değil, yıllarca başkalarının ihtiyaçlarını ve sorumluluklarını kendi isteklerinin önüne koydukları için kendilerinden uzaklaşıyor. Kitap bana, geçmişte kaçırdığım fırsatları değil, kendime ne kadar az yer verdiğimi düşündürdü. Belki de insanın en büyük kaybı, hayallerinden vazgeçmesi değil, zamanla ne istediğini unutmasıdır. Bu yüzden romanı bitirdiğimde aklımda kalan şey pişmanlıklar değil, hâlâ kendimi tanımak ve hayatımın geri kalanını kendi seçimlerimle şekillendirmek için zamanım olduğu düşüncesiydi. Bu yönüyle kitap, bana geçmişe takılıp kalmaktan çok, kalan yıllara daha cesur bakmayı hatırlattı.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.