Kitabı okudukça ne kadar güzel bir hayatım olduğunu -çocukluğumu, okul yıllarımı, … - düşündüm ve kitap bitene kadar bu düşünce benimle birlikteydi ve hala benimle. Kadınlar her dönem önü kesilmiş, aşağılanmış, belli bir kalıbın dışına çıkmalarına izin verilmemiş. Şu an yaşadığımız çağda da bu durum pek değişmedi. Her neyse…
Kitapta anlatılan kadınların istisnasız hepsinin -çocukluk veya daha ileri yaşlarda- çok ağır travmaları var. Buna rağmen çok zor koşullarda tüm engellemelere rağmen mücadele etmişler, hayallerinin peşinden gitmişler ve alanlarında başarılı olmuşlar.
Kitabın bazı bölümlerinde yazar, bir anlığına gözünüzü kapatın ve deha dediğimizde aklınıza gelen ilk ismi düşünün diyor. Evet benim de aklıma ilk olarak bir kadın ismi gelmedi.
Deha olarak tanımladığımız ressam, müzisyen, besteci, bilim adamı, yazar ve daha nice erkek kadınları aşağılamaktan geri kalmamış.
Evet deha deyince benim aklıma gelen ilk kişi ATATÜRK. Bu sıfatı sonuna kadar her yönüyle hak eden bir lider. Bu ülkenin kadınlarını nasıl yücelttiğini, nereden nerelere taşıdığı herkesin malumu. Böyle bir lider bize nasip olduğu için ayrıca çok şanslıyız. Evet buradan tekrar kitaba dönecek olursak Margaret Atwood’ un “Gelecek Kütüphanesi” fikri çok etkileyici. Bayıldım bu fikre. Aynı zamanda göremeyecek olmam üzücü.
Evet bu deha kadınların kısa hayat hikayeleri beni çok etkiledi. Kitabı bitirdikten sonra birlikte okuma yaptığım arkadaşıma yazdığım şey “bu kitap benim kafamı açtı” olmuştu.
Bu incelemeyi yazma cesareti göstermem de kitabın son bölümünde ki sohbet etkili oldu diyebilirim.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.