Aziz Nesin'in kaleminde sosyalizm, yalnızca bir ideoloji değil; kurulu düzenin sahte huzurunu bozan, çürümüş yapıların duvarlarında yankılanan bir "savulun" çığlığıdır.
Bu öykülerde hedef sosyalizmden çok, onun adını duyunca telaşa kapılanların ikiyüzlülüğüdür. Nesin, değişimin sancılarını, insanların alışkanlıklarına körü körüne tutunuşlarını ve hiç eskimeyen bürokratik absürtlükleri kahkaha ile öfke arasında gidip gelen keskin bir hicivle anlatır.
Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen, anlatılanların bir kısmının hâlâ tanıdık gelmesi ise kitabın en çarpıcı yanı. Güldürürken düşündüren değil; düşündürdükçe insanı gülümseten, sonra da o gülümsemeyi boğazında bırakan bir Aziz Nesin klasiği.
Aziz Nesin'in asıl meselesi sosyalizm değil; onu bir korkuluk gibi kullanarak düzenini korumaya çalışan zihniyettir. Bu yüzden kitap, yalnızca bir dönemin değil, her dönemin hikâyesidir. Sayfalar arasında yükselen "savulun" sesi, aslında değişimden korkanlara yöneltilmiş ironik bir uyarıdır.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.