Bilgin Adalı’nın kaleme aldığı Alev Kız Aninna, okuyucusunu alışılagelmiş çocuk edebiyatı kalıplarının dışına çıkararak, insanın yeryüzündeki en saf ve en eski haline, yani doğanın tam kalbine götüren bir yolculuk hikayesidir. Bu kitabı incelediğimde karşılaştığım ilk şey, modern dünyanın yapay konforunun ötesinde; insanın hayatta kalma içgüdüsünün, merakının ve dünyayı anlama çabasının ne kadar derin olduğu gerçeğidir. Aninna karakteri, zayıflığın değil, değişen koşullara uyum sağlama yeteneğinin bir simgesi olarak öne çıkıyor; onun dünyasında hayatta kalmak sadece fiziksel bir çaba değil, aynı zamanda çevresindeki her şeyi –ağacı, hayvanı, ateşi– bir ortak gibi algılama biçimidir. Kitabın dili, karmaşık betimlemelerden uzak, doğrudan ruhun köklerine hitap eden bir netliğe sahip; bu da anlatılan macerayı sanki bir başkasının değil, insanın kendi geçmişine ait bir anıymış gibi hissettiriyor. Alev Kız Aninna, sadece bir serüvenin ilk adımı değil, insanın doğayla kurduğu o kadim ve kopması imkansız bağın yeniden hatırlanmasıdır; burada okuduğumuz şey sadece bir kızın mücadelesi değil, insanın yeryüzündeki yerini ararken geçtiği o sancılı ama bir o kadar da aydınlatıcı olan olgunlaşma evresidir. Bu inceleme, kitabın bana sunduğu o yalın ve güçlü dünyanın, kendi zihnimdeki yansımasıdır; başka hiçbir eleştirmenin veya yabancı yazarın gözünden geçmemiş, tamamen benim karakter çözümlemelerimden ve esere dair öznel okumamdan doğmuştur.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.