Horace McCoy'un Atları da Vururlar adlı romanını büyük bir merakla okudum. Kitap boyunca anlatılan olaylar ve karakterler ilgimi çekse de beni derinden etkileyen bir eser olduğunu söyleyemem. Ancak final bölümüne geldiğimde bütün hikâyenin ağırlığı bir anda üzerime çöktü.
Roman, Büyük Buhran döneminde insanların hayatta kalabilmek için ne kadar zor koşullara katlanmak zorunda kaldığını çarpıcı bir şekilde anlatıyor. Özellikle dans maratonları üzerinden kurulan düzen, insanların umutlarının nasıl sömürüldüğünü gözler önüne seriyor. Karakterlerin yaşadığı çaresizlik ve umutsuzluk satır aralarında sürekli hissediliyor.
Benim için kitabın en güçlü yanı finaliydi. Son sayfalarda yaşananlar, daha önce okuduğum bölümlere farklı bir gözle bakmamı sağladı ve kitabın vermek istediği mesajı daha net anlamama yardımcı oldu. Buna rağmen, daha önce okuduğum İnsanlığımı Yitirirken kadar etkileyici bulmadım. O kitap karakterin iç dünyasını çok daha yoğun hissettirirken, Atları da Vururlar daha çok toplumsal bir eleştiri sunuyor.
Genel olarak düşündürücü, karanlık ve özellikle finaliyle akılda kalan bir roman. Okurken değil, bittikten sonra etkisi daha çok hissedilen kitaplardan biri.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.