Grange beni hep etkilemişti ama kendinden hikaye beni mahvetti!..
Yazarın en korkunç kitabı budur;
Çünkü hepsi gerçek!..
Jean Christophe Grange’ın her kitabını bir solukta okumuşumdur, uyarlanan filmlerini izlemişimdir.Hep ona sorulduğu gibi “Bunlar aklına nerden geliyor?” diye ben de düşündüm. Ama gerçekten esinlenmesi büyük bir hüzün, acı bıraktı bende. Bu kadarı da olmaz diyebileceğimiz şeylerin hayal ürünü olmadığını görmek, hissetmek hayatın adil olmadığı sorgusunu tekrar yaptırdı bana.. Keşke hayal ürünü olsaymış, bir kadının, bir evladın, bir insanın bunları yaşamış olması gerçek olmasaymış .. İçim parçalandı ve bunu tarif edecek kelime ya da cümleler bulamıyorum. “Ben Şeytanın Oğluyum” okuduğum en sarsıcı kitaplardan biriydi. Kitabı etkileyici kılan şey yalnızca yaşanan olaylar değil, bunların yazarın kendi hayatından izler taşımasıydı. Sayfalar boyunca bir insanın yaşadığı acılara, çaresizliğe ve mücadeleye tanıklık ettim. Ancak bazı bölümler vardı ki onları okurken yalnızca üzülmedim; içimde derin bir sızı hissettim.
Özellikle “Bazen çok daha kötüsü oluyordu; beni bebeği yalnız bırakmaya mecbur ederek zorla gece âlemlerine götürüyordu!” cümlesi beni derinden etkiledi. Bir annenin, en değerli varlığı olan bebeğinden ayrılmaya zorlanması ve bunun karşısında çaresiz bırakılması bana acımasızlığın ne kadar ileri gidebileceğini düşündürdü. Bu cümleyi okurken yaşanan olayları gözümde canlandırdım ve bir annenin kalbinde açılan yarayı hissetmeye çalıştım. O anlarda hissedilen korkuyu, vicdan azabını ve çaresizliği düşünmek bile üzücüydü.
Beni en çok etkileyen bölümlerden biri de “Jean-Christophe’ a her gün benim fotoğrafımı göster. Beni unutmasın!” sözleri oldu. Bu cümlede bir annenin bütün sevgisi, özlemi ve korkusu saklıydı. Bir annenin çocuğuna kavuşamama ihtimali karşısında tek dileğinin unutulmamak olması yüreğimi burktu. Bu sözleri okurken boğazım düğümlendi; çünkü burada yalnızca bir ayrılık değil, anne ile çocuk arasındaki koparılmaya çalışılan bağın acısı vardı. Bir insanın sevdiği kişiye “Beni unutmasın” demek zorunda kalması bana tarifsiz bir hüzün verdi.
Kitabın en vurucu yanı, bütün bu yaşananların gerçek olmasıydı. Eğer bunlar kurgusal bir hikâye olsaydı elbette etkilenirdim; fakat bunların bir insanın gerçek hayatında yaşandığını bilmek her satırı çok daha ağır hâle getirdi. Yazarın samimi anlatımı sayesinde yalnızca olayları okumadım, aynı zamanda o acının ve yalnızlığın izlerini de hissettim.
Bu kitap bana sevginin, özellikle de bir annenin çocuğuna duyduğu sevginin ne kadar güçlü olduğunu gösterdi. Aynı zamanda insanların birbirlerine ne kadar büyük acılar yaşatabileceğini de düşündürdü. Kitabı bitirdiğimde geriye yalnızca bir hikâye değil, uzun süre unutamayacağım duygular kaldı.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.