Bu oyun bir şeyin gelmesini beklemekten çok hiçbir şeyin gelmeyeceğini bilmenin insanın içine çöken kesinliğiyle kurulur. Bekleyiş burada bir eylemden öte zamanın kendi üzerine kapanmasıdır. Her tekrar, her cümle, her küçük hareket, bu kapanışın içinde yankılanan zayıf birer izdir.
S.Beckett’in dünyasında anlam üretilmez, yalnızca ertelenir. “Godot’yu Beklerken” insanın kendi varoluşuyla baş başa kaldığı boşlukta, hiçbir vaadin tutunamadığı bir zeminde geçer.
Zamanın akışı, ilerleme hissi sunmaz yalnızca aynı sahnenin biraz daha yıpranmış hali olarak geri döner. Umut, burada bir kurtuluş barındırmaz bilakis alışkanlığa dönüşmüş bir bekleme refleksidir geriye hareket etmeye devam eden ama hiçbir yere varamayan bir varlık kalır.
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.