Charlie’nin Kalbi IQ’sundan Büyüktü1000Kitap
İnsan Olmak mı, Zeki Olmak mı?
Bazıları Her Şeyi Bilir, Hiçbir Şeyi Hissetmez.
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığınızda hikâye biter. Bazıları ise son sayfadan sonra asıl hikâyeyi zihninizde başlatır. Algernon'a Çiçekler benim için ikinci türden bir kitaptı.Charlie Gordon'un satırlarıyla başlayan bu yolculuk, yalnızca bir zekâ deneyinin hikâyesi değil; insan olmanın, anlaşılmanın, sevilmenin ve yalnızlığın ne demek olduğuna dair derin bir sorgulama. Romanın en etkileyici taraflarından biri de anlatım biçimi. Charlie'nin ilerleme raporları, onun zihnindeki dönüşümün aynası gibi. İlk sayfalardaki kırık dökük cümleler, yazım hataları ve çocukça saflık zamanla yerini karmaşık düşüncelere, derin analizlere ve acı verici farkındalıklara bırakıyor. Okur olarak sadece bir karakterin değişimine tanık olmuyor, adeta onun zihninin içinde yürüyorsunuz.Ameliyattan önce Charlie'nin dünyası küçüktü ama huzurluydu. İnsanların ona güldüğünü değil, onunla güldüğünü sanıyordu. Sevildiğine inanıyordu. Oysa zekâsı arttıkça gerçekler de birer birer görünür hâle geldi. Bazen cehaletin bir perde değil, aynı zamanda bir sığınak olduğunu düşündüm. Çünkü bazı gerçekleri görmek, onları bilmemekten çok daha ağır olabiliyor.Kitap boyunca kendime sürekli şu soruyu sordum: İnsan gerçekten ne kadar bilirse o kadar mı mutlu olur? Charlie'nin yükselen zekâsı, ona kapılar açarken aynı zamanda insanlarla arasına görünmez duvarlar da örüyor. Çünkü zekâ, çoğu zaman insanı kalabalıklara değil, yalnızlığa yaklaştırıyor. İnsanların anlayamadıkları şeylerden ürktüklerini, kendilerinden farklı olanı dışlamaya ne kadar meyilli olduklarını bir kez daha fark ediyoruz.Romanın en vurucu yanı ise Charlie'nin yaşadıklarının yalnızca ona ait olmaması. Hepimiz hayatımızın bir döneminde birilerinin eğlencesi, küçümsediği kişi ya da anlayamadığı yabancı olmuşuzdur. Charlie'nin hikâyesi, aslında insanlığın aynasıdır. O aynaya baktığımızda yalnızca Charlie'yi değil; kendimizi, önyargılarımızı, kibirimizi ve merhametimizi de görürüz.Daniel Keyes, bilimkurgu gibi görünen bir kurgunun içine insan ruhunun en kırılgan noktalarını ustalıkla yerleştirmiş. Bu yüzden kitap bittiğinde akılda kalan şey deney, ameliyat ya da bilimsel başarı değil; Charlie'nin kalbinde bıraktığı sızı oluyor.Algernon'a Çiçekler, zekânın sınırlarını değil, insanlığın sınırlarını sorgulatan bir roman. Bitirdiğimde uzun süre sessiz kaldım. Çünkü bazı kitaplar hakkında konuşmak kolaydır; bazıları ise insanın içinde yankılanmaya devam eder. Charlie Gordon'un hikâyesi de işte böyle bir yankı bıraktı bende.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.