Bazı kitaplar bittiğinde hikâyeyi hatırlarsınız, bazıları ise size hissettirdikleriyle kalır. Atları da Vururlar benim için ikinci gruptaydı.
Kitap boyunca giderek artan bir çaresizlik hissi var. Karakterler sadece bir yarışın içinde değil; hayata tutunmaya, görünür olmaya ve ayakta kalmaya çalışıyorlar. Bu yüzden anlatılanlar, dönemin şartlarının çok ötesine geçip insan doğasına dair bir yere dokunuyor.
En etkilendiğim tarafı, duyguyu abartmadan vermesi oldu. Acıyı süslemiyor, umutsuzluğu romantikleştirmiyor. Her şey oldukça yalın ama bir o kadar da sarsıcı.
Okurken bana yer yer Dansa Davet’i hatırlattı. Ancak bu kitap daha karanlık, daha sert ve okura nefes alacak daha az alan bırakıyor. Bitirdiğimde hikâyeden çok, insanın çaresizlik karşısında neleri göze alabileceği sorusu kaldı aklımda.
Kısa ama etkisi uzun süren, rahatsız edici olduğu kadar güçlü bir roman.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.