Bu kitap klasik bir hikaye gibi ilerlemiyor. Olaylar netleşmiyor, kişiler ve zaman sanki sürekli buğulanıyor. Okudukça “şu oldu, bu oldu”dan çok, her şeyin yavaş yavaş çözülüşünü hissediyorsun. Sanki biri sana bir hikaye anlatmıyor da hikayenin kendisi elinden kayıp gidiyor.
Blanchot burada şunu yapıyor seni anlatının içinden ziyade sınırına koyuyor. Her cümle bir şey açmak yerine biraz daha belirsizleştiriyor. Sonunda geriye net bir olay değil tuhaf bir boşluk hissi kalıyor.
Peki neden okunur? Çünkü bu kitap sana hikayenin neden tam kurulamadığını hissettiriyor. Alıştığın “başlangıç-gelişme-sonuç” düzenini bozuyor ve şunu düşündürüyor Asıl mesele ne anlatıldığından öte anlatmanın kendisinin ne kadar kırılgan olduğu.
Bitirdiğinde elinde kalan şey şu soru oluyor “Ben az önce bir hikâye mi okudum, yoksa hikâyenin mümkün olmayışını mı gördüm?”
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.