Beyaz Önlüklü Büyük Birader1000Kitap
Bu romanla ilgili genel algı, "pembe bir yalanla hayata döndürülen kadın" şeklinde ama açıkçası bende böyle bir duygu uyandırmadı. Aksine, hayatın bütün monotonluğunu ve alışılagelmiş "normal" yaşam algısını reddeden bir kadının, belki de hayatı boyunca hiçbir kural ve kaideye uymadan ilk kez kendi rızasıyla yaptığı bir seçimin türlü hilelerle elinden alınmasından ibaret.
Boynundaki yaftayı kabul etmeyen ve sırf "her şeye sahip olduğu için" mutlu hissetmesi zorunluymuş gibi davranılan Veronika’nın bu yaftayı söküp atması kabul edilmedi. Romandaki o delilik suyundan içirtme algısını düşününce bu sistemin, 1984’teki Büyük Birader’in distopyasından ne farkı var? Uyum sağlamadan ölmeleri bile yasak olan o zihniyetten tek farkı, ucuz bir romantizme bürünmesi sadece.
Veronika için korkutucu olan ölüm değil, felsefesine uygun olmayan sıradan bir yaşamın parçası olmaktı. Peki şimdi bir yalanın doğurduğu aşk ve yaşama bağlanma isteği Veronika’yı özgür mü kıldı? Hayır; sadece Veronika’yı bedenen değil, zihnen öldürdü. Tanrıcılık oynayan bir doktorun ona kendi iradesi dışında hayatının son bulacağı söylemesiyle piyano çalmak, yeni ay, aşık olmak ve geri kalan bütün her şey gözüne daha canlı göründü. Ancak bu illüzyon kaybolduğunda ve uğruna bütün bunlara son vermeyi seçtiği monoton yaşama yeniden başladığında Veronika yine aynı gerçeklikle baş başa kalacak.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.