Amanda Peters | Yaban Mersini Toplayıcıları
”Yas bazen geniştir ve dipsiz gibi gelir ama zamanla şekil değiştirir, faydalı bir hale bürünür.”
Selamm.
İçime yavaş yavaş işleyen bir kitap oldu. Yaban mersini toplamak için bölgeye gelen Mi’kmaq’lı bir ailenin küçük çocukları Ruthie’nin kaybolmasıyla başlıyor kitabımız. Ama okudukça anlıyoruz ki sadece bir kayıp vakasını anlatmıyor, bir kaybın yıllar boyunca bir ailenin içine nasıl yerleştiğini anlatıyor.
En çok Joe’nun hikâyesi etkiledi beni. Bir anın insanın bütün hayatını değiştirebilmesi fikri zaten ağırdır ama Joe’nun omuzlarında taşıdığı yükü okurken bu ağırlığı hissetmemek mümkün değildi.
Bir tarafta da Norma var; içinde tarif edemediği bir eksiklikle büyüyen, nedenini bilmediği bir boşluğun peşinden giden bir kadın. İki farklı hayatın arasında dolaşırken aslında aynı yaranın izlerini görüyoruz.
Yazar acıyı büyütmek yerine sessiz bırakmayı tercih etmiş. Bu yüzden bazı sahneler beklediğimden daha fazla dokundu bana. Karakterlerin ne hissettiğini okumaktan çok, onların yanında oturup dinliyormuşum gibi hissettim.
İnsanların köklerinden koparıldığında geride neler kaldığını anlatan bir romandı. Sayfalar ilerledikçe meraktan çok bir özlem hissi eşlik etti bana.
Bittiğinde benimle kalan şey, kaybolan bir çocuk değil, yıllarca eksik yaşamaya çalışan insanların sessiz mücadelesi oldu. Uzun süre etkisi benimle kalacak kitaplardan biri oldu. Tavsiyemdir.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.