Fournier bu kitapta iki engelli oğluna babalık yaparken yaşadığı çaresizliği, öfkeyi, hayal kırıklıklarını ve tabii ki çocuklarına duyduğu sevgiyi öyle samimi bir dille anlatıyor ki bütün hisler bize de geçiyor. Fournier’yi çok seviyorum çünkü bu tür konuları bile muzip üslubuyla ağır bir dram olmaktan çıkarıp insanın içine işleyen, düşündüren ve ara ara kahkaha bile attıran bir anlatıya dönüştürüyor.
Henüz okumadığım kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.