Bazı kitaplar vardır, bittiğinde sadece hikâyesi değil, bıraktığı duygu da sizinle kalır. Algernon’a Çiçekler benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Kitabın başında Charlie’nin dünyayı algılayış biçimini okurken içimde sürekli bir burukluk vardı. Yazım hatalarıyla dolu raporlar, anlamlandıramadığı olaylar ve insanların ona karşı davranışları beni daha ilk sayfalardan etkiledi. Sonrasında zekâsının hızla gelişmesini, dünyayı bambaşka bir gözle görmeye başlamasını büyük bir merakla takip ettim. Bir insanın zihnindeki değişimi bu kadar güçlü hissettiren çok az kitap okudum.
Charlie’nin giderek dâhileşmesi heyecan vericiydi ama aynı zamanda yalnızlaştırıcıydı da. İnsan ilişkilerinin, mutluluğun ve bilginin aslında ne kadar karmaşık şeyler olduğunu onunla birlikte keşfettim. Kitabın en etkileyici yanı ise zekânın artışından çok, Charlie’nin yaşadığı duygusal dönüşümdü.
Ve sonra… kaçınılmaz sona yaklaşırken içimde büyük bir hüzün oluştu. Charlie’nin eski hâline dönüş sürecini okumak gerçekten yüreğimi sıktı. Sayfaları bırakmak istemedim; bir yandan ne olacağını merak ederken bir yandan da olacakları bilmek istemiyordum.
Uzun zamandır beni bu kadar içine çeken, soluksuz okuduğum bir kitap olmamıştı. Zekâ, insanlık, sevgi, yalnızlık ve yaşamın anlamı üzerine düşündüren; okuduktan sonra da etkisi uzun süre geçmeyen bir eser. Benim için unutulmayacak kitaplardan biri oldu.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.