Ne zaman yalnız kalırsın?
“Ne zaman tam anlamıyla yalnız olduğumuzu biliyor musun? dedi. Kalabalıkların arasındayken, dedim.”
Yazara göre ölüm anında bana göre kalabalıklarda. Varmış gibi olan her şey ve herkeste. Koca bir ailenin üyesiyken, sınıfın en gözde öğrencisiyken, evdeyken, dışarıdayken… Kısacası anlaşılmanın zerre kenarında olmadığın zaman dilimlerindeyken. Bu da ölümle eş değer belki de… Bilemiyorum. Anlaşılmak, değer görmek insanı yalnızlığından çıkarıp bambaşka bir öz şefkatle tanışıtırır. O yüzdendir ki insan toplulukların içinde “yeteri” kadar yalnız hisseder.
Gelelim kitabaaa: Ne desemmmmm ne yazsam tam anlatabilirim bilmiyorum. En azından deniyorum şu an. Kısa öykülerden oluşuyor. Kısa notlar aldım anca böyle toparlayabiliyorum. Genel tema bireyin toplumsal yalnızlığı.(en sevdiğim)
Başarının, büyülü bir ritüel olarak yada takıntılı bir inanç üzerinden toplumun kahramanlık figurüne dönmesi, hem bireysel hem toplumsal yalnızlığı daha da derinleştirmiş. Yani her bireysel başarı veya yükseliş arkasında sessiz bir toplumsal travma ya da baskı barındırıyor.
Yazar hikayeyi okura açık açık anlatmak yerine ipuçları bırakarak, bizim insiyatifimize bırakmış. Yani “çıkarım” zamanı.
Bir kuşağın gerçekleştirmek için yıllarını harcadığı hayalleri ve hayal kırıklıkları çarptı yüzüme. Bazen gerçekleştirilmiş hedefler geç kalınmış mutluluk olarak karşımıza çıkıyor. Kişinin ne vakti ne de ruhsal tatmini onu doyurmaya yetiyor. Biriktirilen yılların sembolik karşılığını alma çabasından başka bir şey olmuyor ve beklediği içsel huzur ise asla gelmiyor. Hikayeler kitabın genelinde hissedilen boşluk ve bireysel yalnızlığı tamamlıyor.
Ekstrem ve sarsıcı imgelerle karakterlerin boşluğunu, arzularını,aradıkları anlamla kurdukları kopukluk çok keskin. Umarım sadece ben böyle hissetmemişimdir.
Şu soruyu sormak istiyorum:
Toplumun söylemeye korkulanları söyleme isteği mi yoksa baskın bir yazar olma eylemi mi?
Aslında bana göre derdi tabuları kırmak. Konuşmamızı ve düşünmemizi sağlamak. Bazı hikayelerin varligindan ziyade içeriğinin kendisine odaklanmamızı sağlıyor. Konuşmamız gereken konular var. Hem de bolca…
Yine aynı kapı “Tabular”
Kitabın isminin hakkını vermiş Bolaño.
Zorlu bir okuma onu baştan söyleyeyim. Aman sayfaları açayım hızlı hızlı bitireyim ya da göz gezdireyim diyebileceğin tarzda bir kitap değil. Her hikayede biraz duraklaman gerekiyor, nefes aralığı önemli. Metnin alt temasını anlayabilmek için. Ben sevdim. Yazarın düşüncelerini tamamlayan taraf oldum. Mutluyum. Okumak isteyenlere gönülden tavsiyemdir.
Kitapla ve sevgiyle kalın ’larım
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.