Travması Olanlar Okumasın ya da Okusun
Çocukluğunuza inelim…
Bir insan kendisinin psikoloğu olabilir mi? En incindiği yaşına, otuz yedi yıl öncesine gidip, sekiz yaşındaki kendisine “merak etme, her şey düzelecek, üzülme” diyebilir mi? Kendi kendisinin teselli edeni olabilir mi? Hangimiz kendi çocukluğumuza sarılıp onu teselli etmedik ki?
Ve yalnızlık duygusu… terk edilme korkusu…
Tüm bağımız annemizle başlar, bir kordon ile bağlanırız ona sonra dünyaya gelir sütünü içerek hayatta kalırız… Annemiz bizim güvendiğimiz yegane varlık…
Ya bir gün bizi küçücük yaşımızda terk etme duygusuyla baş başa bırakırsa…
Kaç yaşına gelirseniz gelin, hangi travmalarınızın üstünü örtüp unutmaya çalışırsanız çalışın bir gün hiç beklemediğiniz bir yerden o size kendini gösterecektir ve ona “beni rahat bırak, seni pislik” deme gücünü kendimizde görebilme dileğiyle…
Keyifli okumalar…
·
1 +1'leme
·23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.