Yüz Körlüğü
Alice Feeney’nin Taş Kağıt Makas romanını biraz rötarlı da olsa bitirdim. Genel olarak sürükleyici, merak unsurunu son sayfaya kadar canlı tutan ve ters köşeleriyle dikkat çeken bir kitaptı. Ancak hikâyenin merkezinde yer alan Adam karakterinin yüz körlüğü (prosopagnozi) konusu bana yeterince derin işlenmemiş gibi geldi.
Roman boyunca Adam’ın yüzleri ayırt etmekte zorlandığı vurgulanıyor; fakat bu durumun sınırları tam olarak netleşmiyor. Adam insanları hiç mi tanıyamıyor, yüzleri gördüğü anda mı unutuyor, yoksa sadece yüzleri birbirinden ayırt edemiyor? Yüz körlüğü hikâyenin birçok düğüm noktasını açıklayan önemli bir unsur olmasına rağmen, hastalığın günlük yaşamdaki etkileri ve Adam’ın bunu nasıl deneyimlediği daha detaylı anlatılabilirdi.
Bu nedenle kitabın başındaki anlatımla sonlara doğru ortaya çıkan açıklamalar arasında bir kopukluk hissettim. Başlangıçta yüz körlüğü daha merkezi ve belirleyici bir mesele gibi sunulurken, ilerleyen bölümlerde daha çok olay örgüsünü destekleyen bir araç hâline geliyor. Bu da bazı gelişmelerin okur açısından tam anlamıyla ikna edici olmasını zorlaştırıyor.
Yine de Alice Feeney’nin gerilim yaratma becerisi, karakterler arasındaki güvensizlik atmosferi ve finaldeki sürprizleri kitabı okunmaya değer kılıyor. Benim için eksik kalan nokta, hikâyenin kilit taşlarından biri olan Adam’ın yüz körlüğünün daha derin ve tutarlı işlenmemiş olmasıydı. Belki de bu konuya biraz daha yer verilseydi, karakterin yaşadıklarıyla daha güçlü bir bağ kurmak mümkün olabilirdi.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.