Algernon'a Çiçekler ,benim için bilinen anlamda bir bilimkurgu romanı olmaktan çok ötede; insan psikolojisinin ve varoluşun en kuytu köşelerine dokunan, insanı adeta sarsan bir metin.Kitap görünüşte zihinsel engelli Charlie Gordon’ın ve laboratuvar faresi Algernon’un cerrahi bir müdahaleyle dahi seviyesine çıkarılmasını ve sonrasındaki o kaçınılmaz, izlemesi bile can acıtan çöküşünü anlatıyor. Fakat okudukça fark ettim ki, bu romanın asıl başarısı bir bilimsel deneyi aktarması değil. 
Daniel Keyes ‘in ,Charlie’nin tuttuğu günlükler üzerinden insan doğasını, sevgi açlığını ve o korkunç yalnızlık hissini içime işlemesi oldu.
Hiç bilmemek mi daha büyük bir acı, yoksa her şeyi bilip, o zirveyi görüp sonra her şeyi yeniden kaybetmek mi?Bu sorunun cevabını düşünerek incelememi noktalıyorum .
Keyifli okumalar!
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.