Sessizliğin AğırlığıDuygu ve Düşünce
Sándor Márai'nin adını duymuştum ama Mumlar Sonuna Kadar Yanar benim için gerçek bir keşif oldu.
Kırk bir yıl. İki eski dost. Ve tek bir gece.
Roman boyunca Henrik'in o uzun bekleyişini, taşıdığı soruları, dingin ama ağır öfkesini okuyorsunuz. Ama beni asıl sarsan o tek gecelik yüzleşmeydi. Márai, yıllarca birikmiş her şeyi tek bir akşam yemeği masasına sığdırıyor — ve bunu yaparken ne acele ediyor ne de boşa harcıyor. Her cümle yerli yerinde.
Konrad bende en derin izi bırakan karakter oldu. Çok az konuşuyor ama varlığı sayfaları dolduruyor. Kaçan mı, yoksa en dürüst olanı mı — bu soruyu hâlâ düşünüyorum.
Dostluk, ihanet, sadakat… Márai bunları vaaz vermeden, yargılamadan yazıyor. Kitap bittiğinde net cevaplar değil, ağır sorular kalıyor geriye. Ve bu tam olarak istediğim şeydi.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.