#KitapYorum
#KuzgunYemini
#KamuranElagöz
#EdebiyatistYayınları
#Papatyakitaplığı
Merhaba arkadaşlar,
Bugün sizlere Edebiyatist Yayınları'ndan çıkan, Kamuran Elagöz'e ait, "KUZGUN YEMİNİ" isimli polisiye romanı tanıtmaya çalışacağım.
Bazı kitaplar bitmez. İsteseniz de hayatın devamı gibi o arka planda kendi kendini yazmaya devam eder. Çünkü gerçek duygular, doğrular, vicdan, adalet, hırs, kötülük, gizem, aşk, dostluk, ölüm, doğum ve daha nice olgular sönümlenmeden bir yerlerde, rutin yaşanır. Bilinir ki; "Vicdan adaletin kalbidir. İyiliğin çoğalması için bazen kötülüğe izin verirsin." Tabi hakkaniyet adına. Bu cümle aklımın süzgecinde kumla altının ayrışması gibi kaldı. Bir altın avcısının avuçlarındaki serinliği, çizikleri, sevinci, acıyı, cesareti, sabrı, beklemenin kudsiyetini, heyecanı, bulmayı hisseder gibi." KUZGUN YEMİNİ " düşündüren, düşündürürken kendinizle, yüzleştiren, kimliğinize, benliğinize bir soğuk su vurumu misali şoka sokan bir yolculuk daveti. Bildiğimiz ancak itiraf iplerini sıkı tuttuğunuz tüm sırların çözümü, o anda kayboluşun soğukluğuna sıcak bir darbe sanki.
Şimdi konu penceresinden şehrin ıslak sokaklarında izler bizi nereye götürüyor hep birlikte bakalım.
"KUZGUN YEMİNİ" Polisiye, gizem ve tarihi gerilim unsurları taşıyan bir kurgu eser. İstanbul'un dar sokaklarında geçen, Da Vinci gibi gizemli bir figürün etrafında şekillenen bir intikam ve ihanet hikâyesi. Karanlık sokaklarda işlenen cinayetlerin ardında yatan sembolik ve titizlikle işlenmiş izleri takip eden bir anlatı. Eski Başkomiser Cenk’in yıllar sonra danışman olarak çağrıldığı bu karmaşık dosya, yalnızca bir katilin değil, parçalanmış bir ruhun haritasını da açığa çıkarır. Yirmi yıl önce ekilen kötülük tohumları, bugün kanla sulanarak filizlenir. Hemen aklıma genelde bu tip eserlerde Kuzgun'un çok kullanıldığı fikri geldi. Anlamı da; genellikle ölüm, uyarı veya değişim habercisi olarak bilinmesi; burada ise görevi intikamın gölgesinde süzülen kaderi simgelemesi. Gizemli kimliklerin ardına saklanan gerçek yüzleri ve bilinmeyen tehlikelerin habercisi bi nevi. Bilgelik ve dönüşümün sembolü. Romanda sıkça dile getirilen İbranice yazılı bir notta "Dönüşüm" imgesi belki de kurgunun omurgasını oluşturuyor.
Şimdiye dek okuduğum, gerilim, suç, polisiye eserlerden farklı "KUZGUN YEMİNİ". Zirâ roman, polisiye ile psikolojik gerilim arasında bir köprü kuruyor. Cinayetlerin ardındaki semboller, tarihsel göndermeler ve karakterlerin içsel çatışmaları, eseri sıradan bir polisiye olmaktan çıkarıp edebi bir derinliğe sürüklüyor. Öyle ki eserde mütemadiyen yağmurlu bir hava, gri alanlar, bolca gizem, intikam yemini, bebek patikleri, bir muska, bir tablo, tarihin karekterleri, sayılar, açıklanamayan semboller, karanlık sokaklar, yetimhane geçmişiyle olan bağlar. masumiyetin erken katli, Yarım bırakılmış bir çocukluğun, canavarca bir intikamla büyümesi ve gölgelerle örülü bir İstanbul var. Cinayet sahneleri bile şiirsel bir yoğunlukla işleniyor. Gerilim ve merak dozu hep tavan. Okuru sürekli tetikte tutan, ipuçlarıyla örülü bir örümcek ağı. Bana göre kötülüğün bir kişiden ziyade bir fikir, bir dönüşüm olarak var olabileceği düşüncesini okura sorgulatması hedef nokta. Hep bir özne ararken, esasen intikamın yüzü yoktur, yani şeklen bir figür değil bulmamız gereken. Tamamen; o, insanın içindeki gölgeyle birleştiğinde gerçek bir tehdit halini almasına bir gönderme diyebilirim. Bir insan değil, bir fikir aranır. Cenk’in gözlerinde yirmi yılın karanlığı, Efsun’un sesinde sabrın ince çizgisi. Adalet terazisi sallanır gökyüzünde, Kuzgunun kanadıyla dengelenir ışık ve gölge.
Okuru "adalet nedir" sorusuyla baş başa bırakan bu eser, sessizlikte bile gürleyen bir vicdanın sesini duymayı hatırlatıyor. Roman, polisiye türünün alışıldık katili bulma gerilimini, kötülüğün doğası üzerine derinlikli bir tartışmaya götürüyor.
Adalet geciktiğinde ya da görmezden gelindiğinde, masumiyet kendi küllerinden bir cellat yaratmaz mı?
En yakınınızdakinden ne kadar emin olabilirsiniz?
Her birimiz bir gölge değil miyiz?
Sonuçta "Her ruh kendi fırtınasının melodisini dinler."
Bazı gerçekler aydınlatmaz, sadece karanlığı kimin taşıyacağını değiştirirdi. İnsan bazen doğruyu bulur... Ama o doğru da yaşamını kaybeder. En ağır pişmanlık, "Keşke bilmeseydim."(s. 305)
Anemas Zindanları, Bizans İmparatorluğu'nun en korkulan hapis yerlerinden biriydi. Sıradan suçlular için değil; tahtı tehdit edenler, İmparatorun akrabaları, tekfurlar, prensler ve isyancılar için inşa edilmişti. Buraya giren biri, çoğu zaman yargılanmazdı bile, zaten yargı kapının kendisiydi.(s 256)
"İki taht sustu, iki çocuk konuştu. Kılıç çekilmedi, zincir takıldı. Barış denildi, kefil kan oldu. Babalar kazandı, imparatorluklar kaybetti."(s. 253)
"Ruhumu çaldılar, çürümüş vicdanlar. Sarstılar küçücük dünyamı hayâllerimi."(s. 200)
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.