bu kitap bana aşırı tatlı geldi… böyle küçük bir hikaye gibi başlayıp fark etmeden içine çekiyor insanı. sanki büyük bir olay anlatmıyor da, sadece iki insanın birbirini ve dünyayı ilk kez fark edişini izliyormuşum gibi.
okurken sürekli yüzümde ufak bir gülümseme vardı. adem’in her şeyi biraz fazla ciddiye alması, havva’nın ise daha rahat ve meraklı hali… ikisini birlikte okuyunca “ya siz nasıl bu kadar tatlı bir çiftsiniz?” dedim birkaç kere istemsizce.
en sevdiğim şey, her şeyin ilk kez yaşanıyor olması hissi. İlk şaşırmalar, ilk yanlış anlamalar, ilk bakışmalar… hiçbir şey büyük değil ama her şey çok anlamlı. bu da kitabı böyle iç ısıtan bir hale getiriyor.
bittiğinde içimde garip bir yumuşaklık kaldı. hani bazen çok sakin bir şey izlersin ya da okursun, ama kalbin biraz daha yavaş ve güzel atar… tam öyleydi.
kısacası: çok sevimli, çok huzurlu, biraz da insanın içini eriten bir kitap.
ben bayağı sevdim. Hatta biraz sarıp sarmalayıp tekrar okumak istedim.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.