Longus’un Daphnis ile Khloe kitabını okurken, ilk başta basit bir çoban aşkı anlatacağını düşündüm. Fakat sayfalar ilerledikçe bunun yalnızca iki gencin birbirini sevmesini anlatan bir hikâye olmadığını, doğanın içinde büyüyen iki masum insanın hem aşkı hem de hayatı öğrenme yolculuğu olduğunu fark ettim.
Benim için romanın en etkileyici tarafı Daphnis ve Khloe’nin duygularını tanımlamakta zorlanmalarıydı. Birbirlerini seviyorlar ama hissettiklerinin ne olduğunu bilmiyorlar. Aşkı öğrenmeleri, tıpkı yürümeyi ya da konuşmayı öğrenmek gibi yavaş yavaş gerçekleşiyor. Bu yüzden ilişkileri bana yapay değil, oldukça doğal geldi. Günümüz romanlarındaki hızlı ve gösterişli ilişkilerin aksine, burada duyguların zamana yayılması hikâyeyi daha inandırıcı kılıyor.
Khloe karakterini okurken saflığın bilgisizlik olmadığını düşündüm. O, çevresindeki dünyanın kötülüğünü henüz tanımayan ama sezgileri güçlü bir genç kız. Daphnis ise zaman zaman cesur görünmeye çalışsa da yaşadığı duygular karşısında en az Khloe kadar şaşkın. İkisini de kusursuz kahramanlar olarak değil, büyümeyi öğrenen iki genç olarak gördüm.
Roman boyunca doğanın yalnızca bir fon olarak kullanılmaması da çok hoşuma gitti. Mevsimler değiştikçe karakterlerin duyguları da değişiyor. Çayırlar, koyunlar, keçiler, bağlar ve ormanlar sadece dekor değil; hikâyenin yaşayan bir parçası gibi. Bu yüzden kitabı okurken olaylardan çok atmosferin içinde kaybolduğumu hissettim.
Beni düşündüren bir diğer nokta ise, Daphnis ve Khloe’nin yaşadığı masum dünyanın dışarıdan gelen tehlikelerle sürekli sınanmasıydı. Korsanlar, zorla kaçırılma girişimleri, kıskançlıklar ve kimliklerinin ortaya çıkışı gibi olaylar, onların çocukluktan yetişkinliğe geçişini hızlandırıyor. Özellikle gerçek ailelerine kavuşmaları, romanın yalnızca bir aşk hikâyesi olmadığını; kimlik ve aidiyet üzerine de söz söylediğini gösteriyor.
Longos’un dili oldukça yalın ama sembollerle dolu. Doğayı anlatırken aslında insanın iç dünyasını da anlatıyor. Bu yüzden bazı bölümlerde olaylardan çok betimlemelerin bende iz bıraktığını fark ettim.
Kitabı bitirdiğimde aklımda en çok kalan şey, Daphnis ile Khloe’nin aşkının büyük sözlerle değil, birlikte büyümeleriyle anlam kazanması oldu. Birbirlerini değiştirmeye çalışmadan, birlikte olgunlaşmaları bana romanın en güzel tarafı gibi geldi.
Kısacası, Daphnis ile Khloe benim için sadece Antik Çağ’dan kalma bir aşk hikâyesi değildi. Masumiyetin, doğayla uyum içinde yaşamanın ve sevginin öğrenilen bir duygu olduğunun anlatıldığı, üzerinden yüzyıllar geçmiş olmasına rağmen sıcaklığını koruyan bir romandı. Kitabı bitirdiğimde, en kalıcı aşkların bazen en sade hikâyelerin içinde saklı olduğunu düşündüm.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.