İnsan bazen kendini, başka bir insanın sessizliğinde bulur. Geçmişin yükü, ailenin bıraktığı izler, kimliğin kırılgan parçaları ve ait olma arzusu, zamanla birbirine karışan ince yollar gibi insanın içine uzanır. Dostluk, en karanlık köşeleri aydınlatan bir ışığa; sevgi ise insanı kendi gerçeğiyle yüzleştiren cesur bir aynaya dönüşür. Ve büyümek, aslında kalbin ilk kez kendini duyduğu o sessiz ana ulaşabilmektir.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.