Dışardaki karanlık içimdeki aydınlığa ulaşamıyordu.Zihnim özgürdü,bedenim toplumla bir olsa da.Tıpkı bir üretim makinesi gibi herkes tek tipleştirilmeye ve taptırılmaya çalışılıyordu.Ruhum bu karanlığa ayak uyduramıyordu.Canımı yakan azınlık olmak,düşünmek,bilhassa düşünebilen birkaç kişiden biri olmaktı.