Sükûnet: "Fay Hattı 1": Fay Hattı 1 Mum ışığında bir garipti sessizce başımı koyup onu izlemesi, sağa sola savrulan o değil de sanki benmişim gibi gelirdi hep küçüklüğümde. Onca duvar nasıl da oynardı yerli/yersiz. Önce bir ürperirdim, sonra komiğime giderdi şu olanlar. En güzeli de elektriğin gelmeyeceğini bilerek uyurdum, huzur dolu bir sabaha. Yapmacık ışıkları sevmiyorum belki de. Güneş doğaldı, mum gibi. Acaba şimdi tepem de duran şu ışık neyin nesi. Hiçte samimi gelmiyor, bir düğme kadar basit geliyor. Oraya varıncaya kadar uzanan kabloları bile hiçe sayıyorum kendimce. Acaba umursuyormuyum da umursamaz gibi mi davranıyorum bilemedim. Yine de nefes almak güzel. Dışarıdan gelen yaprak ve rüzgar sesi bana hayatın var olduğunu hissettiriyor. Dolambaçlı yolları pek sevmek istemeyiz ve en kısa/kestirme yoldan gideceğimiz yola bir an önce varmak isteriz. Halbuki dolambaçlı yollar da ne maceralar vardır, kim bilir neler görürüz, nelere şahit oluruz; iyi ya da kötü bir şeyler öğreniriz. Yoksa hayatı hep kolay olsun mu istiyoruz. Ne kadar basit olmaya çalışıyoruz gerçekten de. Bu gün var olup yarın yok olmak aklınıza gelir mi? Ne zaman öleceğiz diye düşündüğümüz mutlaka olmuştur. Acelemiz yok zamani geldiğin de gideceğiz de, önemli olan nereye gideceğiz onu bilmiyoruz. Aşşağı yukarı tahmin edebiliyoruzdur. Benim kalbim güzel olmayla cennet olmuyor. Hani son nefesfe kelime-i şehadet getiremezsek ne olur, onu da Yaradan biliyor elbet. Hep bir kolaylık istiyoruz hayattan, ama kolaylaştırmak için de bir çapa sarf etmiyoruz. "Bir kova dolusu suyu taşımaya üşeniyoruz, sonra bu kovayla banyo yapacak, su içecek, kirli bulaşıklar, camaşırlar hatta ev temizliğine yetireceğiz de, o bir kova dolusu suyu kimin etireceği muamma". Bu kadar açık aslın da neler isteyipte yapamadığımız, başarısız olduğumuz, insanlardan...

Mum ışığında bir garipti sessizce başımı koyup onu izlemesi, sağa sola savrulan o değil de sanki benmişim gibi gelirdi hep küçüklüğümde. Onca duvar nasıl da oynardı yerli/yersiz. Önce bir ürperirdim, sonra komiğime giderdi şu olanlar. En güzeli de elektriğin gelmeyeceğini bilerek uyurdum, huzur dolu bir sabaha. Yapmacık ışıkları sevmiyorum belki de. Güneş doğaldı, mum gibi. Acaba şimdi tepem de duran şu ışık neyin nesi. Hiçte samimi gelmiyor, bir düğme kadar basit geliyor. Oraya varıncaya kadar uzanan kabloları bile hiçe sayıyorum kendimce. Acaba umursuyormuyum da umursamaz gibi mi davranıyorum bilemedim. Yine de nefes almak güzel. Dışarıdan gelen yaprak ve rüzgar sesi bana hayatın var olduğunu hissettiriyor. Dolambaçlı yolları pek sevmek istemeyiz ve en kısa/kestirme yoldan gideceğimiz yola bir an önce varmak isteriz. Halbuki dolambaçlı yollar da ne maceralar vardır, kim bilir neler görürüz, nelere şahit oluruz; iyi ya da kötü bir şeyler öğreniriz. Yoksa hayatı hep kolay olsun mu istiyoruz. Ne kadar basit olmaya çalışıyoruz gerçekten de. Bu gün var olup yarın yok olmak aklınıza gelir mi? Ne zaman öleceğiz diye düşündüğümüz mutlaka olmuştur. Acelemiz yok zamani geldiğin de gideceğiz de, önemli olan nereye gideceğiz onu bilmiyoruz. Aşşağı yukarı tahmin edebiliyoruzdur. Benim kalbim güzel olmayla cennet olmuyor. Hani son nefesfe kelime-i şehadet getiremezsek ne olur, onu da Yaradan biliyor elbet. Hep bir kolaylık istiyoruz hayattan, ama kolaylaştırmak için de bir çapa sarf etmiyoruz. "Bir kova dolusu suyu taşımaya üşeniyoruz, sonra bu kovayla banyo yapacak, su içecek, kirli bulaşıklar, camaşırlar hatta ev temizliğine yetireceğiz de, o bir kova dolusu suyu kimin etireceği muamma". Bu kadar açık aslın da neler isteyipte yapamadığımız, başarısız olduğumuz, insanlardan yada başkalarından hep bir beklenti içindeyiz. Birileri işimizi görmeli bundan da biz mutlu olmalıyız. Peki bir iş yapmadan nasıl mutlu olmayı düşünüyoruz. Durduğumuz yer de hem sıkılıyor hem de kalkıp iş yapamayacak kadar aczimizi yaşıyoruz. Kadimce 1. Bölümün sonu Fay Hattı 2 #32178260

8 Gösterim

Yorumlar

Lütfen giriş yapınız.

Gönderi

Sükûnet