Özlem bir anlığına yeni durumunu unutuyor, "Bana gelin de size bir deniz ürünlü paella yapayım," diyor.
"Olur, olur" diye gülüyor kızlar. "Biz küçük tüpümüzü, tavamızı alıp otele geliriz. Sen midyeleri, karidesleri, al yeter."
Özlem de gülüyor, hiç bozuntuya vermiyor. Ağrı ilk o zaman yokluyor işte. Kızlar gülünce kafasına dank ediyor, İstanbul'da artık gidecek bir evi olmadığı. O ana kadar, annesinden kaldığı gibi muhafaza ettiği, her yaz en az üç kere Ege karidesleri ve Ada midyeleriyle paella yaptığı aydınlık mutfağı hatırlıyor, gözleri doluyor.
·
8 Gösterim
2 Yorum
Teşekkürler Levent Bey, sayenizde kadın gözüyle hikayelerin ne kadar başarılı olduğunu bir kez daha fark etmiş olduk.
Rica ederim, ne demek :) Kadınların detayları yakalayan bakış açılarının öykücülüğe çok şey kattığını düşünüyorum. Hele ki Ayfer Tunç veya Sevgi Soysal gibi hayatı bilen kadın yazarlarımızın yazdıklarını okumaya doyamıyorum.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.